คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 143 จำคุก 3 เดือน ศาลอุทธรณ์ พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกาขอรอการลงโทษศาลฎีกาวินิจฉัยข้อกฎหมายว่า "การที่ผู้พิพากษาซึ่งลงชื่อในคำพิพากษาศาลชั้นต้นจะรับรองให้ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 221 นั้น จะต้องเห็นว่าข้อความที่ตัดสินนั้นเป็นปัญหาสำคัญอันควรสู่ศาลสูงสุดและอนุญาตให้ฎีกา แต่ในคดีนี้ผู้พิพากษาของศาลชั้นต้นได้รับรองฎีกาของจำเลยโดยบันทึกเหตุผลในคำรับรองว่า "
พิเคราะห์แล้ว เห็นว่าข้อที่ฎีกาไม่ใช่ปัญหาที่สำคัญ แต่เห็นว่าควรได้รับการพิจารณาวินิจฉัยจากศาลฎีกา จึงรับรองให้" บันทึกนี้แสดงว่าข้อความที่จะตัดสินนั้น ไม่ใช่ปัญหาสำคัญ จึงไม่เข้าหลักเกณฑ์ตามบทกฎหมายดังกล่าว ถือไม่ได้ว่าเป็นการอนุญาตให้ฎีกาโดยชอบ ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยให้พิพากษายกฎีกาจำเลย"
