คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยฐานแสดงหลักฐานอันเป็นเท็จและแจ้งความเท็จโดยกล่าวว่า ชั้นเดิมจำเลยฟ้องโจทก์เรียกเงินตามสัญญากู้
โจทก์ให้การว่าชำระหนี้ให้จำเลยแล้ว
ระหว่างพิจารณาโจทก์ส่งใบรับชำระหนี้ซึ่งจำเลยออกให้ต่อศาล จำเลยปฏิเสธว่าไม่ใช่ใบรับของจำเลย ที่สุดโจทก์จำเลยท้ากันให้เจ้าหน้าที่กองวิทยาการพิสูจน์ ผลปรากฏว่าลายเซ็นในใบรับนั้นเป็นลายเซ็ฯของจำเลย การที่จำเลยฟ้องเรียกเงินเต็มจำนวน สัญญาที่จำเลยนำมาฟ้องจึงเป็นพยานหลักฐานเท็จ และจำเลยได้นำความเท็จแจ้งต่อผู้พิพากษาในระหว่างการพิจารณาด้วย ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 180, 137ศาลจังหวัดชลบุรีไต่สวนมูลฟ้องแล้วเห็นว่า คดีโจทก์ไม่มีมูลเป็นความผิดอาญาดังฟ้อง พิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า ในข้อหาว่าจำเลยแสดงหลักฐานอันเป็นเท็จนั้นศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ได้วินิจฉัยต้องกันว่าจำเลยมิได้แสดงหลักฐานอันเป็นเท็จและเมื่อได้พิพากษายกฟ้องโจทก์โดยอาศัยข้อเท็จจริงตรงกัน ข้อหานี้ของโจทก์จึงต้องห้ามมิให้ฎีกาส่วนฎีกาโจทก์ที่ขอให้ลงโทษจำเลยฐานแจ้งความเท็จตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 137 นั้น ข้อเท็จจริงทางพิจารณาได้ความว่าเนื่องจากโจทก์อ้างว่าได้ชำระหนี้บางส่วนให้จำเลยแล้วตามใบรับเงินที่โจทก์อ้าง
ศาลจึงได้นัดจำเลยมาสอบถาม จำเลยแถลงมิได้ปฏิเสธหรือยืนยันว่าใบรับเงินไม่ใช่ของจำเลย จำเลยเพียงแต่แถลงว่าจำเลยไม่รับรองใบรับเงินนั้นเท่านั้นศาลฎีกาเห็นว่า คำแถลงของจำเลยนี้ยังมิใช่ข้อความเท็จแต่อย่างใด เห็นว่าที่ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้องโจทก์นั้น ชอบด้วยรูปคดีแล้ว
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
