คำฟ้องและคำให้การ
คดีนี้โจทก์ฟ้องว่าจำเลยปล่อยให้กระบือของจำเลยเข้าไปในไร่ของ จ.แลกัดกินต้นข้าวเสียหายขอให้ลงโทษตาม ม.๓๔๐ จำเลยต่อสู้ว่าจำเลยเลี้ยงแลเฝ้าดูแลให้กระบือกินหญ้าอยู่ แต่รับว่ากระบือเข้าไปในสวนแลกัดกินต้นข้าวของ จ.จริง ฝ่ายโจทก์ก็รับว่ากระบือของจำเลยมีคนเลี้ยงดูอยู่จริง แลต่างไม่ติดใจสืบพะยานต่อไป ศาลเดิมเห็นว่าแม้กระบือของจำเลยจะมีผู้เลี้ยงอยู่ก็ดี ถ้าผู้เลี้ยงปล่อยให้กระบือเข้าเรือกสวนไร่นาของผู้อื่นแล้วก็ย่อมมีความผิด จึงให้ปรับจำเลย
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์เห็นว่าคดีไม่ได้ความว่ากระบือของจำเลยกินข้าวของ ว. โดยความเลินเล่อของจำเลยหรือไม่จึงให้ยกฟ้อง
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่าคำว่า ปล่อย ตามมาตรา ๓๔๐ ข้อ ๑ นั้น หมายความว่ายอมให้สัตว์เที่ยวไปตามพอใจของมัน แต่คำว่า เลี้ยง นั้นย่อมมีการดูแลควบคุมอยู่เมื่อโจทก์รับว่าจำเลยเลี้ยงกระบืออยู่ดังนี้จะฟังว่าจำเลยปล่อยให้กระบือเข้าไร่ของ จ. ไม่ได้แลตามคำในบทมาตรา ๓๔๐ ข้อ ๑ นั้นแสดงให้เห็นว่า ไม่ได้ประสงค์ว่าเมื่อสัตว์พาหนะหรือปสุสัตว์ของใครเข้าไปในเรือกสวนไร่นาของผู้อื่นแล้ว เจ้าของสัตว์จะต้องมีผิดทางอาชญามาตรานี้เสมอไป จึงให้ยกฎีกาโจทก์
