คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่าจำเลยเช่าที่ดินส่วนหนึ่งของโจทก์ตามโฉนดเลขที่ ๒๗๒ ไปทำการค้าและให้เช่าช่วง โจทก์บอกแล้วจำเลยไม่ยอมออก ขอให้ขับไล่ จำเลยต่อสู้ว่าจำเลยไม่ใช่ผู้เช่าจำเลยเป็นผู้ซื้อที่พิพาท จำเลยชำระราคาแล้วบางส่วน และครอบครองอย่างเป็นเจ้าของมาเกิน ๑๐ ปี จึงฟ้องแยังขอให้พิพากษาว่าที่พิพาทเป็นของจำเลย ศาลชั้นต้นฟังว่าจำเลยเช่าที่สร้างห้องแถวจำเลยอาศัยเอง ๒ ห้อง แบ่งให้ผู้อื่นเช่าช่วง ๑ ห้อง ข้อที่จำเลยว่าซื้อแล้วครอบครองฟังไม่ได้ แต่การเช่าอยู่ในความคุ้มครองตาม พ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่า ฯ จึงพิพากษายกฟ้อง โจทก์จำเลยอุทธรณ์
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์จำเลยฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่าข้อที่จำเลยว่าซื้อนั้นเชื่อไม่ได้ คงฟังว่าจำเลยเช่า เมื่อโจทก์บอกเลิกการเช่าตามสัญญาแล้วจำเลยก็ต้องออก ถ้าจำเลยจะให้ฟังว่าสัญญาเช่าอยู่ในความคุ้มครองตาม พ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่า ฯ จำเลยก็ต้องตั้งเป็นประเด็นขึ้นมาให้พิจารณาในคำให้การ จำเลยไม่ได้ตั้งประเด็นในข้อนี้ขึ้นมา จำเลยให้การว่าไม่ใช่ผู้เช่าเป็นผู้ซื้อต่างหาก เรื่องสัญญาเช่าอยู่ในความคุ้มครองหรือไม่จึงไม่มีประเด็น แม้จำเลยจะได้ร้องเพิ่มเติมว่าที่ที่จำเลยสร้ายห้องแถวใช้เป็นที่อยู่อาศัยจึงได้รับความคุ้มครองตาม พ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่า ฯ ประเด็นนี้มีขึ้นไม่ได้เลย เพราะขัดกับข้อที่จำเลยต่อสู้มาแต่ต้นว่าจำเลยซื้อไม่ได้เช่า เท่ากับว่าไม่มีการเช่า
เรื่องการเช่าจะได้รับความคุ้มครองหรือไม่จึงมิได้เกิดขึ้นเลย อีกทางหนึ่งอธิบายได้ดังนี้คือ ตามคำร้องนั้นจำเลยก็ไม่ได้ถือว่าได้เช่าที่ดินมาเพื่อใช้เป็นเคหะ จำเลยอ้างแต่เพียงว่าได้ปลูกห้องแถวอยู่อาศัย การซื้อที่ดินมาปลูกห้องแถวอาศัยมิได้เกี่ยวกับ พ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่า ฯ แต่อย่างใดประเด็นมีแต่เพียงว่วจำเลยซื้อหรือเช่า การเช่าเพื่ออยู่อาศัยมิได้มีใครอ้าง ที่จำเลยว่าปลูกห้องแถวอยู่อาศัยก็มิได้อ้างว่าปลูกโดยอาศัยสัญญาเช่า จึงไม่มีข้อที่จะต้องพิจารณาว่าจะได้รับความคุ้มครองหรือไม่
ผลคำพิพากษา
พิพากษาแก้ให้ขับไล่จำเลยออกจากที่พิพาท ฯลฯ
