คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยสมคบกันใช้มีดลักตัดกล้วยหอมของ ง. ไป 2 เครือราคา 8 บาท เจ้าทรัพย์พบจำเลยในขณะกระทำผิด จึงเข้าทำการจับกุมจำเลยหลบหนีไป ทิ้งกล้วยหอมของกลางไว้ จำเลยปฏิเสธ
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นเห็นว่า ฟ้องโจทก์ได้ความแต่เพียงว่า จำเลยใช้มีดตัดกล้วยหอมขาดจากต้น ซึ่งเป็นเรื่องทำให้เสียทรัพย์ เพราะคำว่า "ลักตัด" หมายความแต่ว่า ตัดโดยอาการซ่อนเร้นเท่านั้นขาดองค์ความผิดฐานลักทรัพย์ งดสืบพยานพิพากษายกฟ้อง อ้างฎีกาที่ 233/2486ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า คำบรรยายฟ้องคดีนี้ต่างกับฎีกาที่ 233/2486 ซึ่งตามฎีกานั้นโจทก์บรรยายฟ้องแต่เพียงว่า "ลักตัดไม้ไผ่ขาดจากกอ" เฉย ๆ ไม่ได้แสดงว่าได้มีการเอาไปด้วย จึงเข้าใจไม่ได้ว่าเป็นการลักทรัพย์ แต่ฟ้องคดีนี้พอเข้าใจได้ว่าจำเลยตัดกล้วยแล้วเอากล้วยนั้นไป หาใช่ตัดทิ้งไว้เฉย ๆ ไม่ และยังมีข้อความตอนท้ายว่าเจ้าทรัพย์ไปพบและทำการจับกุม จำเลยหลบหนีไป ทิ้งกล้วยของกลางไว้กับอ้างมาตรา 293 พอเข้าใจได้ว่าโจทก์หาว่า จำเลยลักกล้วยของเจ้าทรัพย์โดยวิธีใช้มีดตัด
ผลคำพิพากษา
พิพากษากลับ ให้ศาลชั้นต้นพิจารณาพิพากษาใหม่
