เนื้อความคำพิพากษา
โจทก์ ฟ้อง ว่า จำเลย ทั้งสอง ได้ ตกลง ว่าจ้าง โจทก์ เข้า ทำงาน เป็นลูกจ้าง ของ จำเลย ที่ 1 ต่อมา จำเลย ที่ 2 เลิกจ้าง โจทก์ โดย ไม่จ่าย ค่าชดเชย ขอ ให้ พิพากษา บังคับ ให้ จำเลย จ่าย ค่าชดเชย จำเลย ให้การ ว่า จำเลย จ้าง โจทก์ เป็น ลูกจ้าง ชั่วคราว ทำ สัญญาจ้าง มี กำหนด ระยะเวลา การ จ้าง ไว้ แน่นอน เมื่อ เลิกจ้าง โจทก์ตาม กำหนด จึง ไม่ ต้อง จ่าย ค่าชดเชย ศาลแรงงานกลาง วินิจฉัย ว่า โจทก์ อื่น มิได้ มอบอำนาจ ให้ โจทก์เป็น ผู้แทน หรือ ฟ้อง คดี แทน ฟ้อง ของ โจทก์ ที่ 2 - 59 จึง ไม่สมบูรณ์ และ โจทก์ ที่ 1 ทำ สัญญา จ้าง กับ จำเลย ที่ 1 โดย มี กำหนดระยะเวลา เมื่อ จำเลย ที่ 1 เลิกจ้าง ตาม กำหนด จึง ไม่ ต้อง
จ่ายค่าชดเชย พิพากษา ยกฟ้อง โจทก์ ที่ 1 อุทธรณ์ ต่อ ศาลฎีกา ศาลฎีกา แผนกคดีแรงงาน วินิจฉัย ว่า การ ที่ จำเลย ที่ 1 ตกลง รับโจทก์ ที่ 1 เข้า ทำงาน นั้น ไม่ ปรากฏ ว่า มี ข้อตกลง เกี่ยวกับสภาพ การ จ้าง กำหนด ว่า ไม่ ต้อง ทำ สัญญา จ้าง ที่ จำเลย ที่ 1ยินยอม ให้ โจทก์ ที่ 1 เข้า ทำงาน ไป ก่อน โดย มิได้ ทำ สัญญา จ้างทันที จะ ถือว่า จำเลย ที่ 1 รับ โจทก์ ที่ 1 เข้า ทำงาน เป็น ลูกจ้างโดย ปราศจาก เงื่อนไข ใดๆ หา ได้ ไม่ เมื่อ โจทก์ ที่ 1 ทำ สัญญาจ้างกับ จำเลย ที่ 1 ด้วย ความ สมัครใจ สัญญาจ้าง ย่อม มี ผล ผูกพัน โจทก์ที่ 1 หา ใช่ เป็น การ ทำ สัญญาจ้าง ซึ่ง จะ ถือว่า เป็น การ ฝ่าฝืนต่อ พระราชบัญญัติแรงงานสัมพันธ์ พ.ศ. 2518 มาตรา 20 ไม่ เมื่อสัญญาจ้าง กำหนด ระยะเวลา การ จ้าง ไว้ แน่นอน และ จำเลย ที่ 1 เลิกจ้างโจทก์ ที่ 1 ตาม กำหนด นั้น จำเลย ที่ 1 ได้ รับ ยกเว้น ตาม ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 46 วรรคสาม ไม่ ต้อง จ่ายค่าชดเชย
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน.
