คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1716/2521

คำฟ้องและคำให้การ

คดีนี้สืบเนื่องจากโจทก์ฟ้องจำเลยทั้งห้าว่า จำเลยที่ 1 ตกลงซื้อที่ดินจากโจทก์ โฉนดเลขที่ 3072 และเลขที่ 8304 ตำบลพญาไท (ประแจจีน)เขตพญาไท (ดุสิต) กรุงเทพมหานคร พร้อมทั้งสิ่งปลูกสร้างคือโรงภาพยนตร์เพชรพิมานและอุปกรณ์ในโรงภาพยนตร์นั้น ในราคาทั้งสิ้น 8,298,000บาท โดยจำเลยที่ 1 ตกลงชำระราคาให้แก่โจทก์เป็น 4 งวด และชำระเงินด้วยเช็ค ถ้าเช็คฉบับใดขึ้นเงินไม่ได้ให้ถือว่าจำเลยที่ 1 ผิดสัญญาซื้อขายทั้งหมด ให้โจทก์ริบเงินที่จำเลยที่ 1 ได้ชำระแก่โจทก์แล้วทั้งสิ้นได้ และจำเลยที่ 1 จะต้องส่งมอบทรัพย์สินที่ซื้อขายดังกล่าวคืนให้แก่โจทก์ ถ้าจำเลยที่ 1 หรือบริวารไม่ส่งมอบให้แก่โจทก์ไม่ว่าด้วยกรณีใด ๆ จำเลยยอมให้โจทก์ปรับเป็นเงินเดือนละ 150,000 บาท โดยมีจำเลยที่ 2 ถึงจำเลยที่ 5เป็นผู้ค้ำประกันจำเลยที่ 1 ในความเสียหายและค่าปรับที่จะเกิดขึ้น

จำเลยที่ 1ชำระให้โจทก์เรียบร้อยเพียงงวดแรก 1,000,000 บาท งวดที่ 2 จำเลยที่ 1ชำระให้โจทก์เพียง 800,000 บาท คงค้างชำระอยู่อีก 200,000 บาท ส่วนงวดที่ 3 และงวดที่ 4 จำเลยที่ 1 ยังไม่ได้ชำระให้แก่โจทก์ ถือได้ว่าจำเลยผิดสัญญา ประกอบทั้งนับแต่ตกลงซื้อขายจากโจทก์แล้ว จำเลยที่ 1 ได้เข้าครอบครองทรัพย์สินที่ซื้อขายตลอดมา ได้ใช้โรงภาพยนตร์เพชรพิมานสำหรับฉายภาพยนตร์เพื่อหารายได้ ทำให้ทรัพย์สินดังกล่าวเสื่อมราคา จึงขอให้บังคับจำเลยทั้งห้าและบริวารออกจากที่ดินและสิ่งปลูกสร้างตามฟ้องให้จำเลยร่วมกันชำระค่าปรับและค่าเสียหายพร้อมทั้งดอกเบี้ยและให้จำเลยใช้ค่าฤชาธรรมเนียมกับค่าทนายความแทนโจทก์ด้วยจำเลยทั้งห้าให้การต่อสู้คดี โดยจำเลยที่ 1 ให้การต่อสู้กรรมสิทธิ์ในที่ดินและสิ่งปลูกสร้างตามฟ้อง

จำเลยที่ 3 ฟ้องแย้งเรียกค่านายหน้าเกี่ยวกับสัญญาจะซื้อจะขายที่ดินที่โจทก์ฟ้อง และจำเลยทั้งห้าต่างปฏิเสธความรับผิดเกี่ยวกับค่าเสียหายที่โจทก์ฟ้องต่อมาวันที่ 11 กันยายน 2518 โจทก์และจำเลยทั้งห้าทำสัญญาประนีประนอมยอมความกัน และศาลชั้นต้นพิพากษาตามยอมมีใจความว่าจำเลยที่ 3 ถอนฟ้องแย้งไม่ติดใจเรียกร้องเงินจากโจทก์ จำเลยที่ 1 ตกลงซื้อที่ดินสิ่งปลูกสร้างและทรัพย์สินตามคำฟ้องในสภาพที่เป็นอยู่ซึ่งจำเลยที่ 1ครอบครองอยู่แล้ว เป็นเงิน 6,448,000 บาท โดยจำเลยที่ 1 จะชำระราคาให้โจทก์เป็น 3 งวด ถ้าจำเลยที่ 1 ผิดนัดงวดหนึ่งงวดใด จำเลยที่ 1 และบริวารตกลงมอบทรัพย์สินตามคำฟ้องทั้งหมดให้โจทก์ทันที และตกลงให้โจทก์บังคับคดีได้ทันที

ส่วนเงินที่จำเลยที่ 1 ชำระแล้วนั้นให้โจทก์ริบทั้งสิ้น และจำเลยทั้งห้าตกลงร่วมกันชำระค่าเสียหายแก่โจทก์ เมื่อจำเลยที่ 1 ชำระเงินค่าซื้อทรัพย์ครบ และเมื่อจำเลยทั้งหมดชำระค่าเสียหายครบแล้ว โจทก์จะโอนกรรมสิทธิ์ในทรัพย์นี้ให้จำเลยที่ 1วันที่ 16 กันยายน 2518 โจทก์และจำเลยทั้งห้าตกลงกันอีกว่า หากมีการผิดสัญญาประนีประนอมยอมความ ฉบับลงวันที่ 11 กันยายน 2518 และจะต้องมีการบังคับคดี โจทก์จะบังคับคดีเอากับจำเลยที่ 1 ที่ 2 ที่ 4 และที่ 5ก่อน ขาดเหลืออยู่เท่าใดจึงจะบังคับเอากับจำเลยที่ 3 เป็นคนสุดท้ายวันที่ 26 มกราคม 2519 จำเลยที่ 1 ยื่นคำร้องต่อศาลชั้นต้นว่าจำเลยที่ 1และจำเลยอื่น ๆ ไม่สามารถที่จะชำระหนี้ตามกำหนดเวลา จึงได้ขอร้องให้จำเลยที่ 3 ชำระหนี้แทน และจำเลยที่ 3 ตกลงรับที่จะชำระหนี้แทนให้ โดยตกลงกันว่ากรรมสิทธิ์หรือสิทธิใด

ๆ ที่โจทก์มีอยู่ในทรัพย์สิน เมื่อจำเลยที่ 3ชำระหนี้แทนจำเลยที่ 1 ครบตามสัญญาประนีประนอมยอมความแล้วกรรมสิทธิ์หรือสิทธิในทรัพย์สินซึ่งโจทก์ต้องคืนให้แก่จำเลยที่ 1 ตามสัญญาดังกล่าว จำเลยที่ 1 ตกลงสละสิทธิในทรัพย์สินตลอดจนกรรมสิทธิ์ในที่ดินที่มีปรากฏอยู่ในคดีนี้ทั้งหมดโอนตกเป็นสิทธิและกรรมสิทธิ์แก่จำเลยที่ 3 ผู้ชำระหนี้โดยตรงต่อไป และขอให้โจทก์รับทราบข้อตกลงนี้ด้วยในวันที่ 26 มกราคม 2514 นั้นเอง จำเลยที่ 3 ได้นำเงินตามงวดที่ 1และค่าเสียหายมาวางศาลชั้นต้นเพื่อชำระให้โจทก์เป็นเงิน 1,200,000 บาทโจทก์ได้รับเงินจำนวนนี้ไปแล้ววันที่ 11 มีนาคม 2514 จำเลยที่ 3 ได้นำเงินงวดที่ 2 มาวางศาลชั้นต้นเพื่อชำระหนี้ให้แก่โจทก์เป็นเงิน 1,000,000 บาท

โจทก์ได้รับเงินจำนวนนี้ไปแล้วเช่นกันวันที่ 13 กันยายน 2519 จำเลยที่ 1 และที่ 3 ยื่นคำร้องต่อศาลชั้นต้นว่า เมื่อวันที่ 10 กันยายน 2519 จำเลยได้นำเช็คสั่งจ่ายจำนวนเงิน 7,589,000บาท ไปมอบให้ทนายความโจทก์เพื่อชำระหนี้เป็นงวดที่ 3 แต่ทนายโจทก์ไม่ยอมโอนที่ดินตามโฉนดเลขที่ 3 เลขที่ 871 และเลขที่ 887 ซึ่งตั้งอยู่ที่ตำบลศรีษะจรเข้น้อย อำเภอบางพลีใหญ่ จังหวัดสมุทรปราการ และไม่อาจโอนที่ดินตามสัญญาประนีประนอมยอมความให้จำเลยได้ เพราะโจทก์เอาที่ดินดังกล่าวไปให้คนอื่นเช่า โจทก์จึงเป็นฝ่ายผิดสัญญาประนีประนอมยอมความ ส่วนโจทก์ยื่นคำแถลงด้วยว่า โจทก์ไม่ได้ก่อภาระผูกพันกับที่ดินที่จะโอนคืนให้จำเลย ส่วนที่ดินตามโฉนดเลขที่ 3 เลขที่ 871 และเลขที่ 887 ไม่ได้อยู่ในข้อตกลงในสัญญาประนีประนอมยอมความ จึงไม่ใช่ฝ่ายผิดสัญญาประนีประนอมยอมความต่อมาวันที่ 21 กันยายน 2519 ศาลชั้นต้นนัดพร้อมและเปรียบเทียบแล้ว

ผู้รับมอบอำนาจจากโจทก์ ทนายความจำเลยที่ 1 ที่ 2 ที่ 4 และที่ 5 กับจำเลยที่ 1 ที่ 3 และจำเลยที่ 5 ตกลงกันอีกว่า จำเลยที่ 3 จะชำระเงิน 7,633,000บาทให้โจทก์ภายในวันที่ 28 กันยายน 2519 โดยนำมาวางที่ศาล โจทก์จะโอนที่ดินโฉนดเลขที่ 3072, 8304 ตำบลพญาไท (ประแจจีน) เขตพญาไท (ดุสิต)กรุงเทพมหานคร พร้อมด้วยสิ่งปลูกสร้างบนที่ดินดังกล่าว และที่ดินโฉนดเลขที่ 3 ตำบลจรเข้น้อย อำเภอบางพลีใหญ่ จังหวัดสมุทรปราการ โฉนดเลขที่ 871 ตำบลศรีษะจรเข้ อำเภอบางพลีใหญ่ จังหวัดสมุทรปราการและโฉนดเลขที่ 887 (หัวจรเข้) จรเข้ใหญ่ จังหวัดสมุทรปราการให้จำเลยที่ 3เมื่อโจทก์ได้รับเช็คตามจำนวนเงิน 7,633,000 บาทที่จำเลยที่ 3 นำมาวางจากศาลแล้ว

หลังจากโจทก์ได้รับเช็คดังกล่าวจากศาลแล้ว จำเลยที่ 1 จะส่งมอบสิ่งก่อสร้างในที่โฉนดเลขที่ 3072 และ 8304 ตำบลพญาไท (ประแจจีน)อำเภอพญาไท (ดุสิต) กรุงเทพมหานคร พร้อมทั้งอุปกรณ์เกี่ยวกับโรงภาพยนตร์อาทิเช่นเครื่องเย็น เก้าอี้ สำหรับเครื่องฉายภาพยนตร์ จำเลยที่ 1 จะส่งมอบให้จำเลยที่ 3 ภายใน 6 เดือนนับแต่วันนี้ จำเลยที่ 1 ยอมให้โจทก์โอนที่ดินและสิ่งปลูกสร้างดังกล่าวให้จำเลยที่ 3 ได้ตามข้อตกลงดังกล่าว ในการที่โจทก์โอนที่ดินและสิ่งปลูกสร้างดังกล่าว จำเลยที่ 3 จะเป็นผู้ออกค่าธรรมเนียมการโอน ถ้าจำเลยที่ 3 ไม่ชำระเงินให้โจทก์ภายในกำหนดดังกล่าว จำเลยทั้งหมดยอมให้โจทก์บังคับตามสัญญาประนีประนอมยอมความฉบับลงวันที่ 11กันยายน 2518วันที่ 27 กันยายน 2519 จำเลยที่ 1 ยื่นคำร้องว่า

จำเลยที่ 3 ไม่ยอมลงชื่อในคำมั่นจะขายทรัพย์สินที่ได้รับโอนมาจากโจทก์ให้จำเลยที่ 1 ขอให้ศาลชั้นต้นนัดจำเลยที่ 3 มาลงชื่อในคำมั่นดังกล่าว ถ้าจำเลยที่ 3 ไม่มาตามนัดก็ขอให้ศาลขยายเวลาให้จำเลยที่ 1 มีสิทธิวางเงินงวดที่ 3 ให้แก่โจทก์ ศาลชั้นต้นสั่งว่า ข้อตกลงระหว่างจำเลยที่ 1 กับจำเลยที่ 3 จะมีประการใด เป็นเรื่องนอกจากสัญญายอม ศาลบังคับให้ในคดีนี้ไม่ได้ส่วนที่จำเลยที่ 1 ขอวางเงินและขอให้ศาลขยายเวลาให้นั้น ตามข้อตกลงเพิ่มเติมจากสัญญายอม ไม่มีเหตุจะสั่งตามที่จำเลยที่ 1 ขอได้ จึงยกคำร้องวันที่ 28 กันยายน 2519 จำเลยที่ 1 ยื่นคำร้องว่า จำเลยที่ 3 ไม่วางเงินงวดที่ 3 โดยสมรู้กับโจทก์โกงเอาทรัพย์ของจำเลยที่ 1 ขอให้ศาลไต่สวน และให้จำเลยที่ 1 วางเงินงวดที่ 3 ให้โจทก์ แล้วให้ใส่ชื่อจำเลยที่ 1เป็นผู้ถือกรรมสิทธิ์ในทรัพย์สินทั้งหมด

ศาลชั้นต้นสั่งว่าโจทก์กับจำเลยที่ 3จะสมรู้กันอย่างไร ไม่เกี่ยวกับจำเลยที่ 1 ยกคำร้องวันที่ 28 กันยายน 2519 จำเลยที่ 3 ยื่นคำร้องเช่นเดียวกันมีใจความว่าศาลมีคำสั่งให้จำเลยที่ 3 ชำระหนี้โจทก์แทนจำเลยที่ 1 ในวันนี้ แต่เนื่องจากจำเลยที่ 3 ถูกกลั่นแกล้งจากบุคคลหลายฝ่ายรวมทั้งธนาคารที่จะให้กู้เงินด้วยเพราะทางธนาคารที่จะให้กู้เงินสืบทราบมาว่าจะทำการโอนหรือจำนองไม่ได้ในเมื่อได้วางเงินต่อศาลแล้วโดยจะมีการอายัดจะมีการคัดค้านและจะมีการฟ้องร้องอีกหลายคดี ซึ่งจะเป็นเหตุให้เงินที่จะนำมาวางต่อศาลจะได้รับความเสียหาย และไม่ได้รับโฉนดด้วย ประกอบกับเป็นเงินจำนวนมากและเป็นเวลากะทันหัน จำเลยกลับตัวไม่ทัน เพื่อประโยชน์แห่งความยุติธรรมจำเลยที่ 3 จึงขอความกรุณาต่อศาล ได้โปรดขยายเวลาให้จำเลยที่ 3 นำเงินมาวางต่อศาลภายในกำหนด 7 วันนับแต่วันนี้เป็นต้นไป

คำพิพากษาศาลล่าง

ศาลชั้นต้นมีคำสั่งว่าไม่มีเหตุจะขยายเวลาให้จำเลยที่ 3 ได้ยกคำร้องวันที่ 29 กันยายน 2519 จำเลยที่ 1 ยื่นคำร้องขอให้ฝ่ายโจทก์มารับเงินงวดที่ 3 จากจำเลยที่ 1 ศาลชั้นต้นสั่งว่าพ้นกำหนดวางเงินแล้ว ให้ยกคำร้องวันที่ 29 กันยายน 2519 จำเลยที่ 3 ยื่นคำร้องเช่นกันว่า จำเลยที่ 3มีเจตนาสุจริตตั้งแต่ต้นตลอดมาที่จะปฏิบัติตามคำพิพากษาตามสัญญาประนีประนอมยอมความ จึงได้ชำระเงินตั้งแต่งวดที่ 1 และงวดที่ 2 เป็นจำนวนเงินถึง 2,200,000 บาทตลอดมาด้วยดี และโจทก์ก็ได้รับเงินจำนวนนี้ไปแล้วบัดนี้มีพฤติการณ์พิเศษเกิดขึ้นโดยมิได้คาดหมาย กล่าวคือก่อนถึงกำหนดเวลาวงเงินงวดที่ 3 คู่ความในคดีนี้ได้ช่วงชิงยื่นคำร้องต่อศาลเพื่อขอวางเงินงวดที่ 3อันเป็นมูลเหตุให้เจ้าของเงินที่จำเลยที่ 3 จะกู้ยืมมาชำระหนี้ให้โจทก์มีความลังเลไม่แน่ใจว่าออกเงินให้จำเลยที่ 3 แล้วทรัพย์สินตามฟ้องซึ่งโจทก์มีหน้าที่จะต้องโอนให้แก่จำเลยที่ 3 นั้นจะโอนได้หรือไม่ จึงกลับใจไม่ช่วยเหลือจำเลยที่ 3 ดังนั้นเพื่อประโยชน์แห่งความยุติธรรมและเพื่อคุ้มครองประโยชน์ของจำเลยที่ 3 จำเลยที่ 3 จึงขอให้ศาลมีคำสั่งขยายเวลาวางเงินงวดที่ 3ตามที่เคยร้องมาแล้ว

ศาลชั้นต้นสั่งว่าไม่มีเหตุจะขยายเวลาให้จำเลยที่ 3ยกคำร้องจำเลยที่ 1 อุทธรณ์ขอขยายระยะเวลาวางเงินงวดที่ 3 เพื่อชำระหนี้ให้โจทก์ และให้โจทก์โอนทรัพย์สินให้จำเลยที่ 1 ตามสัญญาประนีประนอมยอมความฉบับลงวันที่ 11 กันยายน 2518 และบันทึกข้อตกลงตามรายงานกระบวนพิจารณา ลงวันที่ 21 กันยายน 2519จำเลยที่ 3 อุทธรณ์ขอขยายระยะเวลาวางเงินงวดที่ 3 ออกไปอีก 7 วันศาลอุทธรณ์พิจารณาแล้ววินิจฉัยว่า จำเลยที่ 1 ไม่มีสิทธิจะร้องขอขยายระยะเวลาเพื่อนำเงินงวดที่ 3 มาชำระให้โจทก์ ส่วนพฤติการณ์ของจำเลยที่ 3 หาได้ส่อไปในทางประวิงการชำระเงินงวดที่ 3 ให้แก่โจทก์ดังโจทก์กล่าวอ้างไม่ เพื่อความยุติธรรม ศาลอุทธรณ์เห็นควรขยายระยะเวลาวางเงินงวดที่ 3 ให้โจทก์ตามที่จำเลยที่ 3 ร้องขอ

พิพากษาให้จำเลยที่ 3 ชำระเงินงวดที่ 3 ตามสัญญาประนีประนอมยอมความลงวันที่ 11 กันยายน 2518และบันทึกข้อตกลงตามรายงานกระบวนพิจารณา ลงวันที่ 21 กันยายน2519 ให้แก่โจทก์ภายใน 7 วันนับแต่วันฟังคำสั่งวันที่ 14 พฤศจิกายน 2520 ซึ่งเป็นวันนัดพร้อม จำเลยที่ 3 ยื่นคำร้องต่อศาลชั้นต้นมีใจความว่า การที่จำเลยที่ 3 จะวางเงินเป็นกรณีสัญญาต่างตอบแทน คือโจทก์ต้องโอนโฉนดให้จำเลยที่ 3 โดยปลอดภาระติดพันจำเลยที่ 3 จึงจะชำระเงินให้ทันที ขอให้ศาลชั้นต้นกำหนดวิธีการปฏิบัติตามที่ศาลอุทธรณ์ได้มีคำสั่งที่ 2422/2520ศาลชั้นต้นมีคำสั่งว่า ศาลไม่จำต้องกำหนดวิธีปฏิบัติหรือกำหนดวิธีเกี่ยวกับการบังคับคดี หรือกำหนดวันที่จำเลยที่ 3 มีสิทธิวางเงินแต่อย่างใดเพราะการบังคับคดีจะเป็นประการใดนั้น

มีสัญญาประนีประนอมยอมความรายงานกระบวนพิจารณา และคำพิพากษาแจ้งชัดอยู่แล้ว จึงยกคำร้องจำเลยที่ 3 อุทธรณ์คำสั่งว่า หนี้ระหว่างโจทก์กับจำเลยที่ 3 เป็นสัญญาต่างตอบแทน ขอให้สั่งให้จำเลยที่ 3 วางเงินตามแคชเชียร์เช็คเพียง 7,633,000 บาทแก่โจทก์เท่านั้น ตามรายงานกระบวนพิจารณาลงวันที่ 21 กันยายน 2519 และขอให้ศาลอุทธรณ์กำหนดวิธีการให้โจทก์ นำโฉนดมาในวันเดียวกันนั้นไปทำการโอนให้จำเลยที่ 3 โดยปลอดภาระติดพัน ณ สำนักงานที่ดิน พร้อมกับโจทก์รับเช็คค่าที่ดินและสิ่งปลูกสร้างไป ในเมื่อการโอนกรรมสิทธิ์ที่ดินและสิ่งปลูกสร้างนั้นเป็นไปโดยเรียบร้อยแล้วขณะเดียวกัน จำเลยที่ 3 ฎีกาคำสั่งศาลอุทธรณ์ที่ 2422/2520ลงวันที่ 31 สิงหาคม 2520 ที่สั่งว่า "

ศาลอุทธรณ์มีคำพิพากษาคดีนี้แล้วจึงไม่จำเป็นต้องมีคำสั่งเรื่องคุ้มครองชั่วคราวระหว่างอุทธรณ์ ส่วนเรื่องเกี่ยวกับการบังคับคดีจะพึงดำเนินประการใดนั้น เป็นอำนาจหน้าที่ของศาลชั้นต้นที่จะพิจารณาสั่ง" และฎีกาคำสั่งศาลชั้นต้นลงวันที่ 14 พฤศจิกายน 2520ศาลชั้นต้นสั่งไม่รับฎีกาจำเลยที่ 3 ยื่นคำร้องอุทธรณ์คำสั่งของศาลชั้นต้นที่สั่งไม่รับฎีกาต่อศาลฎีกา และอุทธรณ์คำสั่งศาลชั้นต้นต่อศาลอุทธรณ์ส่วนจำเลยที่ 1 ฎีกาคัดค้านคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ขอให้ศาลฎีกาพิพากษาให้จำเลยที่ 1 มีสิทธิวางเงินงวดที่ 3 เพื่อชำระหนี้แก่โจทก์ และให้โจทก์โอนทรัพย์สินพิพาทตามฟ้องให้แก่จำเลยที่ 1 ตามสัญญาประนีประนอมยอมความศาลชั้นต้นสั่งให้แยกสำนวนเกี่ยวกับอุทธรณ์คำสั่งของจำเลยที่ 3ส่งศาลอุทธรณ์ โดยให้จัดทำสำเนาคำคู่ความที่เกี่ยวข้องไปศาลอุทธรณ์ (แต่ยังไม่ทันจัดการ) และให้ส่งสำนวนมายังศาลฎีกาศาลฎีกามีคำสั่งให้ยกคำร้องของจำเลยที่ 3 ที่อุทธรณ์คำสั่งของศาลชั้นต้นที่สั่งไม่รับฎีกา และสั่งต่อไปว่า

คดีนี้จำเลยที่ 1 ได้ยื่นฎีกาด้วยและศาลชั้นต้นได้สั่งรับฎีกาไว้แล้ว แต่เห็นว่าควรให้ศาลอุทธรณ์พิจารณาพิพากษาอุทธรณ์ของจำเลยที่ 3 เสียก่อน จึงให้ศาลชั้นต้นส่งถ้อยคำสำนวนทั้งหมดไปยังศาลอุทธรณ์ เมื่อศาลอุทธรณ์พิพากษาแล้วและได้มีการฎีกาต่อมา หรือเมื่อครบกำหนดระยะเวลายื่นฎีกาแล้ว ก็ให้ส่งสำนวนคืนมายัง ศาลฎีกาเพื่อพิจารณาพิพากษาต่อไปศาลอุทธรณ์พิจารณาแล้ว วินิจฉัยว่า ขั้นตอนทางปฏิบัติตามสัญญาประนีประนอมยอมความฉบับเดิม หรือข้อที่ตกลงกันใหม่ ก็มีเช่นเดิมไม่เปลี่ยนแปลง กล่าวคือยังคงให้จำเลยที่ 3 ชำระแก่โจทก์ครบถ้วนก่อนแล้ว จึงให้โจทก์โอนกรรมสิทธิ์ทรัพย์สินตามที่ตกลงกันให้แก่จำเลยที่ 3 อุทธรณ์ของจำเลยที่ 3อ้างวิธีปฏิบัติชำระหนี้ทั่วไปตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 210เพื่อหักล้างเปลี่ยนแปลงลำดับก่อนหลังในข้อตกลงที่จำเลยที่ 3 ทำไว้หาได้ไม่และเห็นว่านับถึงวันที่จำเลยที่ 3 ยื่นอุทธรณ์

จำเลยที่ 3 ก็ยังมิได้ชำระเงินงวดที่ 3 แก่โจทก์ตามที่ตกลง จำเลยที่ 3 จะอุทธรณ์ขอให้กำหนดวิธีปฏิบัติชำระหนี้แตกต่างไปจากสัญญาประนีประนอมยอมความ และข้อตกลงตามรายงานกระบวนพิจารณาลงวันที่ 21 กันยายน 2519 ศาลบังคับให้ไม่ได้อุทธรณ์ของจำเลยที่ 3 ฟังไม่ขึ้น