คำฟ้องและคำให้การ
ผู้ร้องยื่นคำร้องว่า ผู้ร้องเป็นภริยาโดยชอบด้วยกฎหมายของนายบัญชา มณีโชติสกุล ซึ่งถึงแก่ความตายเมื่อวันที่ 11 พฤษภาคม 2527 ก่อนถึงแก่ความตายนายบัญชาผู้ตายมีที่ดินหลายแปลงกับสิทธิการเช่าอาคารพาณิชย์และเงินฝากในธนาคาร ผู้ตายไมได้ทำพินัยกรรมหรือตั้งผู้จัดการมรดกไว้ ผู้ร้องไม่อาจดำเนินการต่อไปได้ และผู้ร้องไม่เป็นบุคคลที่ต้องห้ามตามกฎหมาย ขอให้ตั้งผู้ร้องเป็นผู้จัดการมรดกของผู้ตายผู้คัดค้านยื่นคำคัดค้านว่า ผู้คัดค้านเป็นภริยาของผู้ตาย ระหว่างที่อยู่กินด้วยกันผู้คัดค้านได้ขายทรัพย์สินมาลงทุนทำการค้าร่ามกับผู้ตาย ขอให้ยกคำร้องของผู้ร้องตั้งผู้คัดค้านเป็นผู้จัดการมรดกของผู้ตายหรือเป็นผู้จัดการมรดกร่วมกับผู้ร้องศาลชั้นต้นมีคำสั่งตั้งผู้ร้องเป็นผู้จัดการมรดกของผู้ตาย ยกคำคัดค้านผู้คัดค้านอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนผู้คัดค้านฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ที่ผู้คัดค้านฎีกาว่าผู้ร้องใช้สิทธิไม่สุจริต ปกปิดทายาทแลทรัพย์มรดกนั้น ประเด็นในชั้นขอเป็นผู้จัดการมรดกมีเพียงว่าผู้ร้องเป็นทายาทหรือผู้มีส่วนได้เสียหรือไม่ มีกรณีที่จะต้องตั้งผู้จัดการมรดกตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1713 หรือไม่ และเป็นบุคคลที่ต้องห้ามมิให้เป็นผู้จัดการมรดกตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1718 หรือไม่ ส่วนปัญหาว่าเจ้ามรดกมีทายาทกี่คน มีทรัพย์มรดกเท่าไร มิใช่ข้อสำคัญในคดี แม้ผู้ร้องจะบรรยายมาในคำร้องไม่ครบถ้วนก็ยังถือไม่ได้ว่าผู้ร้องใช้สิทธิโดยไม่สุจริตที่ผู้คัดค้านฎีกาว่าผู้ร้องไม่เหมาะสมที่จะเป็นผู้จัดการมรดก เพราะผู้ร้องไม่มีความรู้และไม่เคยเข้ามาเกี่ยวข้องกับโรงงานและบ่อปลานั้น เห็นว่าเป็นเรื่องการดำเนินกิจการงานตามปกติทั่วไป ไม่เป็นเหตุที่ต้องห้ามในการเป็นผู้จัดการมรดกแต่ประการใดพิพากษายืน
