คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องเรียกมรดกจากจำเลยในฐานะผู้จัดการมรดกของนายแดง ไข่พรมราช ซึ่งเป็นบุตรโจทก์ โดยขอให้แบ่งมรดกซึ่งมี ๖ รายการ คิดเป็นเงิน ๕๕,๐๐๐ บาท ออกเป็น ๘ ส่วน ให้โจทก์ได้คนละ ๑ ส่วน รวมเป็น ๒ ส่วนคิดเป็นเงิน ๑๓,๕๗๐ บาท
จำเลยให้การต่อสู้คดี ศาลชั้นต้นชี้สองสถานแล้วมีคำสั่งให้โจทก์นำสืบก่อน ครั้นถึงวันนัดสืบพยานโจทก์ โจทก์แถลงว่ามรดกของนายแดงที่โจทก์ขอแบ่งคิดเป็นเงิน ๑๒๐,๐๐๐ บาท ศาลจึงสั่งให้โจทก์เสียค่าขึ้นศาลตามทุนทรัพย์ใหม่นี้ ในวันเดียวกันโจทก์ขอเลื่อนคดีและแถลงรับว่าจะนำค่าขึ้นศาลส่วนที่เพิ่มมาชำระก่อนวันนัดสืบพยานคราวหน้า หากไม่นำมาชำระให้ถือว่าโจทก์ไม่ติดใจดำเนินคดีต่อไป ยอมให้ศาลจำหน่ายคดีได้ ศาลอนุญาตให้เลื่อนคดีไป และให้โจทก์นำค่าขึ้นศาลส่วนที่เพิ่มมาชำระก่อนวันนัด ก่อนวันนัด ๑ วัน
โจทก์ยื่นคำร้องขอชำระค่าขึ้นศาลเพียง ๒,๐๐๐ บาท ส่วนที่ยังขาดขอขยายเวลาไปอีก ๓๐ วัน ศาลสั่งไม่อนุญาต รุ่งขึ้นซึ่งเป็นวันนัดสืบพยาน โจทก์ยื่นคำขอชำระค่าขึ้นศาลส่วนที่เพิ่ม ศาลสั่งอนุญาต เจ้าพนักงานศาลซื้อแสตมป์ฤชากร ๒,๖๖๒ บาท ๕๐ สตางค์ ปิดท้ายฟ้อง ศาลขีดฆ่าแสตมป์ฤชากรแล้ว ในวันเดียวกันนั้นจำเลยแถลงคัดค้านว่า โจทก์ไม่นำค่าขึ้นศาลส่วนที่เพิ่มมาชำระก่อนวันนัด ชอบที่ศาลจะสั่งจำหน่ายคดี
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นเห็นว่า การที่ศาลสั่งอนุญาตให้รับค่าขึ้นศาลส่วนที่เพิ่มจากโจทก์ โดยไม่ให้โอกาสจำเลยคัดค้านก่อนเป็นการไม่สมควร และโจทก์ไม่นำค่าขึ้นศาลส่วนที่เพิ่มมาชำระให้เสร็จก่อนวันนัด เป็นการจงใจทิ้งฟ้อง จึงเพิกถอนคำสั่งที่อนุญาตให้โจทก์นำค่าขึ้นศาลส่วนที่เพิ่มมาชำระและสั่งจำหน่ายคดีคืนค่าขึ้นศาลส่วนที่เพิ่มให้โจทก์
โจทก์อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายกคำสั่งศาลชั้นต้น ให้ศาลชั้นต้นรับค่าขึ้นศาลที่โจทก์นำมาชำระเพิ่ม แล้วดำเนินกระบวนพิจารณาต่อไป
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า การที่โจทก์ได้ชำระค่าธรรมเนียมศาลเพิ่มขึ้นส่วนหนึ่งแล้ว และได้ยื่นคำร้องโต้แย้งคำสั่งศาลชั้นต้นที่ไม่อนุญาตให้ขยายระยะเวลาวางเงินค่าฤขาธรรมเนียมไว้ด้วย แสดงว่าโจทก์มิได้มีเจตนาบิดเบือนถ่วงเวลาถ่วงคดีหรือเกี่ยงงอนเกี่ยวกับเงินค่าขึ้นศาลส่วนที่เพิ่มแต่อย่างใด ทั้งในวันนัดสืบพยานโจทก์ โจทก์ก็นำเงินค่าฤชาธรรมเนียมส่วนที่เพิ่มมาชำระต่อศาลจนครบถ้วน ก่อนเวลาศาลจะเรียกเข้าห้องพิจารณาเพื่อดำเนินการสืบพยาน พฤติการณ์ยังไม่พอฟังว่าโจทก์ได้เพิกเฉยที่จะไม่ดำเนินคดีภายในเวลาที่ศาลเห็นสมควรกำหนดตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๑๗๔ จึงยังถือว่าโจทก์จงใจทิ้งฟ้องไม่ได้ ศาลอุทธรณ์พิพากษามาชอบแล้ว ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วย
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน.
