คำฟ้องและคำให้การ
ผู้ร้องยื่นคำร้องว่า นายดำรงศักดิ์ สอนศิลป์ เป็นลูกจ้างของผู้ร้องและเป็นกรรมการลูกจ้าง เมื่อวันที่ 26 ตุลาคม 2534ผู้คัดค้านขาดงานตั้งแต่เวลา 8 นาฬิกา จนถึง 12 นาฬิกา และต่อมาผู้คัดค้านได้ยื่นใบลาป่วยต่อผู้ร้องซึ่งเป็นการลาป่วยเท็จมีเจตนาทุจริตเพื่อรับค่าจ้างเป็นการกระทำผิดอาญาโดยเจตนาต่อผู้ร้องฝ่าฝืนระเบียบข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานหรือคำสั่งอันชอบด้วยกฎหมายของผู้ร้องในกรณีร้ายแรง จงใจทำให้ผู้ร้องได้รับความเสียหายจึงขอให้ศาลมีคำสั่งอนุญาตให้ผู้ร้องเลิกจ้างผู้คัดค้านผู้คัดค้านยื่นคำคัดค้านว่า ผู้คัดค้านป่วยปวดศีรษะไม่สามารถไปทำงานได้ ผู้ร้องไม่มีเหตุที่จะเลิกจ้างผู้คัดค้านได้ตามกฎหมายขอให้ยกคำร้องศาลแรงงานกลางมีคำสั่งอนุญาตให้ผู้ร้องลงโทษนายดำรงศักดิ์สอนศิลป์
กรรมการลูกจ้างผู้คัดค้านด้วยการตักเตือนเป็นหนังสือผู้ร้องอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า " ส่วนที่ผู้ร้องอุทธรณ์ว่าผู้คัดค้านลาป่วยเท็จเป็นการฝ่าฝืนระเบียบข้อบังคับของผู้ร้องเกี่ยวกับระเบียบวินัยและโทษทางวินัยข้อ 1.3 และยังฝ่าฝืนระเบียบข้อบังคับผู้ร้องตามเอกสารหมาย ร.14 เรื่องการให้ออกจากงานข้อ 1 ถึง 3 ซึ่งกำหนดไว้ว่า ผู้ร้องไม่จำต้องบอกกล่าวล่วงหน้าก็สามารถมีคำสั่งให้ผู้คัดค้านออกจากงานโดยไม่จำเป็นต้องจ่ายค่าชดเชยใด ๆ ตามกฎหมายแรงงานนั้น เห็นว่า ข้อเท็จจริงที่ปรากฏผู้คัดค้านลาป่วยเท็จเพียงครึ่งวัน ไม่ปรากฏว่าผู้ร้องรับความเสียหายเป็นพิเศษ ยังไม่พอฟังได้ว่า ผู้คัดค้านกระทำทุจริตต่อหน้าที่ หรือกระทำความผิดทางอาญา หรือจงใจทำให้ผู้ร้องได้รับความเสียหาย หรือฝ่าฝืนข้อบังคับ หรือระเบียบเกี่ยวกับการทำงานหรือคำสั่งอันชอบด้วยกฎหมายของผู้ร้อง อันเป็นกรณีร้ายแรงแต่อย่างใด ผู้ร้องไม่มีเหตุที่จะลงโทษผู้คัดค้านด้วยการเลิกจ้างศาลแรงงานกลางมีคำสั่งอนุญาตให้ผู้ร้องลงโทษผู้คัดค้านด้วยการตักเตือนเป็นหนังสือ ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วย"
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
