คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องจำเลยขอให้เปิดทางภารจำยอม
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยร่วมกันรื้อคานคอดิน 5 คาน ไม้ค้ำคานคอนกรีตบนทุกด้าน กันสาดคอนกรีต 2 ด้าน โครงเหล็กเส้นและไม้แบบพื้นชั้นสอง 2 คาน สูง 3 เมตรเศษ ซึ่งสร้างบนที่ดินโฉนดที่ 10829 และขนย้ายวัตถุทุกอย่างออกไปจากที่ดินดังกล่าวกับปรับพื้นที่ให้เป็นทางสัญจรตามเดิมและห้ามจำเลยรบกวนการใช้ภารยทรัพย์ของโจทก์โจทก์ที่ 5 ยื่นคำร้องว่าจำเลยทั้งสามขัดขืนไม่ปฏิบัติตามคำพิพากษาและคำบังคับของศาลจนล่วงเลยเวลาที่ศาลกำหนด แต่กลับร่วมกันสร้างพื้นคอนกรีตบนทางพิพาทสูงกว่าระดับเดิม ทำให้โจทก์ไม่สามารถใช้ทางพิพาทได้ตามเดิม เป็นการขัดขืนคำพิพากษาและคำบังคับนั้น ขอให้ศาลมีคำสั่งจับกุมและกักขังจำเลยทั้งสามศาลชั้นต้นมีคำสั่งให้จำเลยปรับทางลาดด้านขาขึ้นให้ลาดเสมอกับระดับทางลาดด้านนี้โดยตลอดจนจดถนนที่เชื่อมต่อด้านล่างโจทก์ที่ 1 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ที่ 1 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงในคดีนี้ฟังได้ว่าโจทก์ที่ 5 ยื่นคำร้องขอให้จับกุมและกักขังจำเลยเพราะไม่ปฏิบัติตามคำบังคับของศาล
เมื่อศาลชั้นต้นมีคำสั่งแล้วโจทก์ที่ 1 อุทธรณ์และฎีกาคำสั่งนั้นต่อมา เห็นว่าแม้โจทก์ที่ 5และโจทก์ที่ 1 จะเป็นโจทก์ร่วมในคดีเดียวกันแต่มูลความแห่งคดีมิใช่เป็นการชำระหนี้ซึ่งแบ่งแยกจากกันมิได้ เพราะโจทก์แต่ละคนต่างเป็นเจ้าของที่ดินคนละแปลง และที่ดินของโจทก์แต่ละคนแต่ละแปลงนั้นจะได้รับประโยชน์แห่งภารจำยอมหรือไม่นั้น ต้องเป็นไปตามมูลความแห่งคดีของที่ดินนั้น ๆ แต่ละแปลง เพราะประโยชน์แห่งภารจำยอมของโจทก์แต่ละคนอาจแตกต่างกันได้ ดังนั้น การที่โจทก์ที่ 5 ยื่นคำร้อง จึงถือมิได้ว่าโจทก์ที่ 5กระทำแทนโจทก์ที่ 1 ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 59 เมื่อโจทก์ที่ 1 มิใช่ผู้ยื่นคำร้องนั้นแล้ว โจทก์ที่ 1 ก็ไม่มีอำนาจฎีกาคำสั่งคำร้องนั้นพิพากษายกฎีกาของโจทก์ที่ 1
