คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยสมคบกันกระทำความผิดตามประมวลกฎหมายอาญาฐานปฏิบัติหรือละเว้นไม่ปฏิบัติหน้าที่ หน่วงเหนี่ยว กักขัง แกล้งฟ้องเท็จศาลชั้นต้นสั่งให้เลื่อนการพิจารณาโดยรอการไต่สวนมูลฟ้องไว้ก่อนจนกว่าศาลทหารกรุงเทพ ฯ จะได้ชี้ขาดในคดีที่โจทก์ถูกฟ้องเสียก่อน จึงจะยกคดีนี้ขึ้นไต่สวนมูลฟ้องต่อไปโจทก์อุทธรณ์คำสั่งศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาโดยที่ประชุมใหญ่เห็นว่า ในกรณีที่ศาลมีคำสั่งในระหว่างพิจารณาซึ่งไม่ทำให้คดีเสร็จสำนวนนั้น มาตรา 196 ห้ามมิให้อุทธรณ์คำสั่งนั้นในระหว่างพิจารณาเหตุที่กฎหมายบัญญัติห้ามไว้เช่นนี้ ก็เพื่อจะให้การดำเนินกระบวนพิจารณาของศาลลุล่วงไปโดยรวดเร็ว หากไม่ห้ามไว้ดังกล่าว เมื่อศาลมีคำสั่งในการดำเนินกระบวนพิจารณาใด
ๆ คู่ความก็จะใช้สิทธิอุทธรณ์ฎีกาได้ทุกคำสั่ง การดำเนินคดีก็จะต้องชงักชักช้า โดยต้องพิจารณาอุทธรณ์ฎีกาคำสั่งนั้น ๆประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 171 ให้นำบทบัญญัติว่าด้วยการพิจารณามาใช้บังคับแก่การไต่สวนมูลฟ้องโดยอนุโลม เรื่องนี้ศาลสั่งให้เลื่อนการพิจารณาการไต่สวนมูลฟ้องก็โดยอาศัยบทบัญญัติว่าด้วยการพิจารณาตามมาตรา 179 วรรค 2 ฉะนั้น คำสั่งของศาลในคดีนี้จึงเป็นคำสั่งระหว่างพิจารณาซึ่งต้องห้ามมิให้อุทธรณ์ เมื่ออุทธรณ์ของโจทก์ต้องห้าม การที่ศาลอุทธรณ์รับพิจารณาและพิพากษาตามข้ออุทธรณ์ของโจทก์จึงไม่ชอบจึง
ผลคำพิพากษา
พิพากษาให้ยกอุทธรณ์คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ และฎีกาของโจทก์เสีย
