คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่าเมื่อเดือนมกราคม ๒๔๙๕ จำเลยใช้อุบายหลอกลวงด้วยความเท็จและปกปิดเหตุการณ์ที่ควรแจ้งให้โจทก์ทราบว่า จะขอจำนองที่ดินพร้อมทั้งตึกเป็นเงิน ๔๐๐,๐๐๐ บาท โดยจำเลยอ้างว่าที่ดินและตึกเป็นของจำเลยมีชื่อในโฉนด จำเลยขอรับเงินมัดจำล่วงหน้า ๒๐๐,๐๐๐ บาท แล้ววันรุ่งขึ้นจะพากันไปทำจำนองต่อเจ้าพนักงานที่ดิน โจทก์หลงเชื่อจึงจ่ายเงินมัดจำล่วงหน้าไป วันรุ่งขึ้นพากันไปที่เจ้าพนักงานที่ดิน ความจริงจึงปรากฎว่าที่ดินและตึกเป็นของบุตรจำเลยมีชื่อในโฉนด เจ้าพนักงานไม่ยอมทำจำนองให้ จำเลยได้หลอกลวงรับรองต่อโจทก์ว่าจะร้องต่อศาลขอจำนองที่ดินและตึกให้แก่โจทก์ ๆ หลวงเชื่อจึงยอมผ่อนผันเวลาให้ ต่อมาวันที่ ๒๗ มีนาคม ๒๔๙๕ จำเลยได้ยื่นคำร้องต่อศาลฎีกาเด็กและเยาวชนกลางขอทำการจำนองที่ดินแปลงหนึ่งด้วย โดยอ้างว่าจำเอาเงินซื้อที่ใหม่ให้แก่บุตร และเพื่อการศึกษาของบุตร
ครั้นเจ้าพนักงานศาลสอบถามจำเลย ๆ กลับว่าเอาไปใช้หนี้ ส่วนตัวของจำเลย ศาลจึงยกคำร้องเสียเมื่อวันที่ ๖ มิถุนายน ๒๔๙๕ โจทก์จึงทราบแน่ชัดว่าจำเลยทุจริตคิดฉ้อโกงโจทก์ จึงร้องทุกข์ต่อเจ้าพนักงานเมื่อวันที่ ๒๒ สิงหาคม ๒๔๙๕ แต่เจ้าพนักงานยังไม่จัดการให้ โจทก์จึงฟ้องคดีขอให้ลงโทษ
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องแล้วเห็นว่าคดีโจทก์ขาดอายุความ พิพากษาให้ยกฟ้อง
โจทก์อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่าตามฟ้องโจทก์ความผิดฐานฉ้อโกงเกิดขึ้นเมื่อโจทก์ได้จ่ายเงินล่วงหน้าให้แก่จำเลย ๒๐๐,๐๐๐ บาท ในเดือนมกราคม ๙๕ และถือได้ว่าโจทก์รู้เรื่องความผิดและรู้จักตัวผู้กระทำผิดแล้วในวันรุ่งขึ้นนั้น การผัดของจำเลยว่าจะไปยื่นคำร้องขอจำนองที่ดินแทนบุตรแต่ในที่สุดไม่สามารถจำนองนั้นเป็นเรื่องโจทก์ยินยอมเพื่อมิให้เงินสูญ โจทก์ไปร้องทุกข์วันที่ ๒๒ สิงหาคม ๒๔๙๕ จึงขาดอายุความแล้ว
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
