คำฟ้องและคำให้การ
คดีนี้
โจทก์ฟ้องว่า เด็กชายชลอบุตรโจทก์ได้เดินไปตามทางเท้าในสวนอันเป็นทางสาธารณะ ผ่านบ้านเลขที่ ๑/๗ ได้ถูกกระแสไฟฟ้าของจำเลยดูดตาย เพราะสายไฟของจำเลยเก่าไม่มีฉนวนหุ้ม และเสาที่เดินสายหักโค่น ทำให้สายไฟหย่อนพาดขวางทางเดิน ทั้งนี้ด้วยความประมาทของจำเลย ขอให้จำเลยชดใช้ค่าเสียหายรวมเป็นเงิน ๕๕,๒๐๐ บาท
จำเลยให้การต่อสู้คดีว่า จำเลยไม่ต้องรับผิดชอบต่อการตายของเด็กชายชลอ เพราะสายไฟที่ดูดเด็กชายชลอตายนั้น เป็นสายไฟที่ติดตั้งภายในอันเป็นทรัพย์สินของสิบตรีเจริญผู้ใช้ไฟฟ้า
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้อง
โจทก์อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาโดยที่ประชุมใหญ่ เห็นว่า เมื่อข้อเท็จจริงของคดีนี้ได้ความว่า สายไฟฟ้าที่ก่อให้เกิดอันตรายแก่เด็กชายชลอ เป็นสายไฟฟ้าภายในช่วงที่ต่อจากหม้อวัดไฟเข้าไปยังบ้านของสิบตรีเจริญ หมีงามผู้ขอใช้ไฟ และอยู่ในเขตที่ดินของสิบตรีเจริญ และทางเดินที่เด็กชายชลอเดินไปก็มิใช่ทางสาธารณะเพราะเป็นทางเดินตามคันสวนในที่ดินส่วนบุคคล เจ้าของมิได้หวงห้ามกีดกันมิให้ผู้หนึ่งผู้ใดใช้เดินผ่านไปมาในที่ดินของตน ดังนั้น จึงถือไม่ได้ว่าสายไฟฟ้าซึ่งเป็นทรัพย์อันเป็นของเกิดอันตรายได้โดยสภาพนั้น อยู่ในความครอบครองของจำเลยตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๔๓๗ วรรค ๒ จำเลยหาต้องรับผิดเพื่อละเมิดสำหรับการตายของเด็กชายชลอเนื่องจากถูกกระแสไฟฟ้าดูดแต่อย่างใดไม่
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
