คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ ๖ เมษายน ๒๕๑๑ เวลากลางวัน จำเลยกับนายไพบูลย์ ลักษณะวารี ซึ่งยังไม่ได้ตัวมาฟ้อง บังอาจร่วมกันมีไม้สักแปรรูปซึ่งเป็นไม้หวงห้ามประเภท ก. โดยต่อเป็นรูปเรือโป๊ะหรือเรือชะล่า ทำขึ้นเพียงชั่วคราวยังไม่เสร็จ เพื่อพรางตาโดยเจตนาหลีกเลี่ยงกฎหมาย จำนวนไม้แปรรูป ๗๔ แผ่น ปริมาตรเนื้อไม้ ๑.๙๙ ลูกบาศก์เมตร และมีไม้สักแปรรูปติดมากับเรือยนต์จำนวน ๕๗ แผ่นปริมาตรเนื้อไม้ ๑.๙๘ ลูกบาศก์เมตร รวมทั้งสิ้น ๑๓๑ แผ่น ปริมาตรเนื้อไม้ ๓.๙๗ ลูกบาศก์เมตรไว้ในความครอบครอง ภายในเขตควบคุมการแปรรูปไม้โดยไม่ได้รับอนุญาต เหตุเกิดที่ตำบลหอรัตนไชย และตำบลคลองตะเคียน อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยาเจ้าพนักงานจับจำเลยได้พร้อมด้วยของกลางดังกล่าวและเรือยนต์ ๑ ลำ
มีนายไพบูลย์ ลักษณะวารี ใช้เป็นยานพาหนะบรรทุกไม้สักแปรรูปติดมากับเรือและได้ใช้เรือยนต์นี้เป็นยานพาหนะลากจูงพ่วงเรือโป๊ะหรือเรือชะล่านั้นล่องไปตามลำน้ำเจ้าพระยาอันเป็นอุปกรณ์ให้ได้รับผลในการทำผิด ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติป่าไม้ พ.ศ. ๒๔๘๔ มาตรา ๔๘, ๗๓, ๗๔, ๗๔ ทวิ; (ฉบับที่ ๓) พ.ศ. ๒๔๙๔ มาตรา ๑๗; (ฉบับที่ ๔) พ.ศ. ๒๕๐๓ มาตรา ๑๗, ๑๘ และสั่งริบของกลาง
จำเลยให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นฟังว่า ไม้สักที่ติดมากับเรือยนต์เป็นส่วนประกอบของตัวเรืออย่างธรรมดามีลักษณะเป็นเครื่องใช้ไม่ใช่ไม้แปรรูปไม่เป็นความผิด ส่วนเรือโป๊ะหรือเรือชะล่า เป็นการสร้างขึ้นชั่วคราวเพื่อลวงหรืออำพรางในการมีไม้สักแปรรูปและไม่เชื่อว่าเรือลำนี้ได้ต่อมาถึง ๒ ปี แล้วพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติป่าไม้ พ.ศ. ๒๔๘๔ มาตรา ๔๘, ๗๒ ; (ฉบับที่ ๓) พ.ศ. ๒๔๙๔ มาตรา ๑๗ ;(ฉบับที่ ๔) พ.ศ. ๒๕๐๓ มาตรา ๑๗ ให้จำคุก ๖ เดือน ปรับ ๒,๐๐๐ บาท โทษจำคุกให้รอไว้ภายในกำหนด ๒ ปี ไม่ชำระค่าปรับ ให้กักขังแทนตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๙, ๓๐ ริบเรือโป๊ะ ส่วนเรือยนต์ให้คืนเจ้าของ
คำพิพากษาศาลล่าง
จำเลยอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกาเป็นปัญหาข้อกฎหมายว่า เรือชะล่าของจำเลยมีสภาพเป็นพาหนะที่ใช้สอยตามปกติเพราะลอยน้ำได้ ไม่ใช่ไม้แปรรูปตามกฎหมายที่โจทก์อ้าง ศาลฎีกาตรวจสำนวนประชุมปรึกษาแล้ว ที่จำเลยขอแถลงการณ์ด้วยวาจาเห็นว่าไม่จำเป็นแก่คดี จึงสั่งงด ในการวินิจฉัยปัญหาข้อกฎหมายตามฎีกาของจำเลยดังกล่าว ศาลฎีกาต้องฟังข้อเท็จจริงตามที่ศาลอุทธรณ์ได้วินิจฉัยมาแล้วจากพยานหลักฐานในสำนวนตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา ๒๒๒ ซึ่งปรากฏว่าเรือโป๊ะหรือเรือชะล่าของกลางเป็นเรือที่ต่อด้วยไม้สักใหม่ ๆ ทั้งลำไม่แน่นหนา หลังคาตอกตะปูไว้คร่าว ๆ มีร่องเพดานกว้าง ยาชันบ้างไม่ยาบ้าง ไม้ไม่ได้เข้าลิ้นบังใบ ฝนตกรั่วได้ ท้องเรือมีรอยตอกหมันบ้างไม่มีบ้าง
พื้นเรือมีน้ำเข้าต้องวิดอยู่ตลอดเวลาหลังคาโยกคลอนพฤติการณ์เห็นได้ชัดว่าแม้จะใช้ลอยน้ำได้ดังจำเลยฎีกา แต่ก็เป็นการทำเพียงให้เห็นเป็นรูปเรือ เพื่อลวงหรือพรางโดยเจตนาจะหลีกเลี่ยงกฎหมาย มิได้มีเจตนาจะใช้ประกอบเป็นเรือจริงจังแต่ประการใดจะถือว่าเป็นไม้ที่อยู่ในสภาพเป็นเครื่องใช้ตามความหมายแห่งพระราชบัญญัติป่าไม้ (ฉบับที่ ๔) พ.ศ. ๒๕๐๓ มาตรา ๔(๔) หาได้ไม่คำพิพากษาฎีกาที่ ๒๕๗/๒๕๐๖ ที่จำเลยอ้างข้อเท็จจริงต่างกับคดีนี้ศาลล่างทั้งสองฟังว่าจำเลยมีไม้แปรรูปโดยผิดกฎหมายชอบแล้ว
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
