คำฟ้องและคำให้การ
คดีนี้
โจทก์ฟ้องขอให้บังคับให้จำเลยชำระเงินกู้และดอกเบี้ยรวม๒๑,๗๕๐ บาทแก่โจทก์
จำเลยให้การว่า จำเลยกู้เงินโจทก์ไป ๕๐๐ บาท ในวันที่จำเลยกู้เงินจากโจทก์ โจทก์ได้ให้จำเลยทำหนังสือไว้ ๒ ฉบับ ฉบับหนึ่งเป็นสัญญากู้ที่ระบุจำนวนเงินที่จำเลยกู้จากโจทก์ ๕๐๐ บาท ส่วนอีกฉบับหนึ่งโจทก์ให้จำเลยทำไว้กับโจทก์โดยระบุจำนวนเงิน ๒๐,๐๐๐ บาท สำหรับที่โจทก์จะเอาไว้เป็นประกันการกู้ ซึ่งถ้าหากจำเลยผิดนัดไม่ชำระเงินตามสัญญากู้ดังกล่าวแล้วเมื่อใด โจทก์จะเอาหนังสือสัญญากู้ฉบับหลังนี้ฟ้องจำเลยเป็นคดีต่อศาล จำเลยไม่ได้กู้เงินจำนวน ๒๐,๐๐๐ บาท
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโจทก์
โจทก์อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า โจทก์ให้จำเลยกู้เงิน ๕๐๐ บาท โจทก์ให้จำเลยเขียนสัญญากู้ ๕๐๐ บาทฉบับหนึ่ง แล้วให้เขียนสัญญากู้อีกฉบับหนึ่งว่าจำเลยกู้เงินโจทก์ ๒๐,๐๐๐ บาท คือสัญญาหมาย จ.๑ เพื่อค้ำประกันสัญญากู้ฉบับแรกจำนวน ๕๐๐ บาท โดยจำเลยไม่ได้รับเงินตามสัญญากู้หมาย จ.๑ ฉะนั้น โจทก์จึงไม่มีสิทธิที่จะนำสัญญากู้หมาย จ.๑ มาเป็นมูลฟ้องให้จำเลยต้องรับผิด เพราะโจทก์กับจำเลยไม่มีมูลหนี้ต่อกันตามสัญญากู้หมาย จ.๑ โจทก์จำเลยไม่มีเจตนาเรียกร้องตามสัญญากู้หมาย จ.๑เลยการที่จำเลยนำสืบว่าไม่ได้รับเงิน ๒๐,๐๐๐ บาท ตามสัญญาหมาย จ.๑เป็นการนำสืบถึงข้อตกลงอันเป็นมูลเหตุและความประสงค์ที่ทำสัญญากู้หมาย จ.๑ ว่ามีอย่างไร และเป็นการนำสืบว่ามูลหนี้ที่จะทำให้จำเลยต้องรับผิดใช้เงินโจทก์นั้น หามีไม่ ไม่ต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๙๔ (อ้างฎีกาที่ ๗๘๑/๒๕๐๗)
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
