คำฟ้องและคำให้การ
ได้ความว่า ตึกพิพาทเป็นของโจทก์ เดิมมีนายมีฟูเป็นผู้เช่า ครั้นเมื่อเดือนกุมภาพันธ์ ๒๔๙๑ นายมีฟูมอบตึกนี้ให้นางข้องครอบครอง และในเดือนนั้นเองนางข้องให้นางถนอมเข้ามาอยู่อาศัย ต่อมานางถนอมได้พาเอาจำเลยเข้ามาอยู่ด้วย นางข้องไม่พอใจจำเลย นางข้องจึงออกจากห้องไปอยู่ที่อื่น ครั้นวันที่ ๑ มกราคม ๒๔๙๒ นายมีฟูโอนสิทธิการเช่าให้แก่นางข้อง ๆ ได้ทำสัญญาเช่ากับโจทก์โดยตรง และชำระค่าเช่าให้โจทก์ตลอดมา แต่จำเลยไม่ยอมออกจากตึกรายนี้ เป็นเหตุให้โจทก์ส่งมอบตึกให้นางข้องไม่ได้ โจทก์จึงฟ้องขับไล่จำเลย
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาขับไล่จำเลย และบริวารออกจากตึกพิพาท
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่า ที่จำเลยอ้างว่า จำเลยได้เข้ามาอยู่โดยความยินยอมของผู้รับสิทธิจากโจทก์ จึงไม่เป็นการละเมิดนั้น ได้ความว่านางข้องผู้เช่าได้ให้นางถนอมอาศัย นางถนอมพาจำเลยเข้ามาอยู่ด้วย หาใช่นางข้องเป็นผู้ให้จำเลยอยู่ไม่ อย่างไรก็ดีแม้ในชั้นต้นจะมิใช่เป็นการละเมิด แต่เมื่อเจ้าของไม่ประสงค์จะให้อาศัยอยู่ต่อไป และบอกให้จำเลยออกแล้ว จำเลยยังขืนอยู่ จึงเป็นการละเมิด โจทก์ผู้เป็นเจ้าของห้องย่อมมีอำนาจฟ้องได้ ฎีกาจำเลยฟังไม่ขึ้น
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
