คำฟ้องและคำให้การ
คดีได้ความว่า จำเลยได้ใช้ให้ลูกจ้างของจำเลยสั่งโจทก์ทำสิ่งของต่าง ๆ สำหรับใช้ในเรือกลไฟของจำเลย ปรากฎตามบิลหลายฉะบับในเอกสารหมาย ๑-๙-๑๐-๑๑ และ ๑๕ จำเลยได้ชำระไปบ้างแล้วโจทก์จึงฟ้องเรียกเงินที่ค้างชำระจากจำเลย ศาลล่างทั้ง ๒ พิพากษาให้จำเลยใช้เงินที่ค้างรวม ๗๒๑ บาท ๖๕ สตางค์ จำเลยฎีกาว่า โจทก์ได้ยอมชำระหนี้ตามบิลฉะบับสุดท้ายไปแล้ว ต้องถือว่าบิลฉะบับก่อน ๆ นั้นเป็นอันชำระเสร็จไปแล้วด้วยตามประมวลแพ่ง ฯ ม.๓๒๗ และว่าการตั้งตัวแทนเช่นคดีนี้ไม่ถูกต้องตามกฎหมาย กับว่าโจทก์ขาดนัดไม่มาศาล ศาลแพ่งกลับสั่งยกคดีขึ้นมาพิพากษาใหม่ ไม่ชอบด้วยกฎหมาย
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่า ม.๓๒๗ ที่จำเลยอ้างบัญญัติถึงเรื่องการชำระหนี้อันมีกำหนดเวลาชำระเป็นระยะเวลา ไม่ตรงกับเรื่องในคดีนี้ เพราะเรื่องนี้เป็นหนี้ค่าจ้างทำของหลายรายต่างหากจากกัน และไม่ใช่หนี้อันมีกำหนดชำระเป็นระยะเวลา และเห็นว่าเป็นเรื่องจ้างทำของไม่ใช่กิจการที่กฎหมายบังคับว่าต้องทำเป็นหนังสือ การตั้งตัวแทนเพื่อการนี้จึงไม่จำต้องทำเป็นหนังสือ ส่วนข้อที่ว่าโจทก์ขาดนัดชั้นศาลเดิมแล้วศาลสั่งจำหน่ายคดี แต่โจทก์ยื่นคำร้องขอให้ศาลดำเนินการพิจารณาต่อไป ในที่สุดศาลสั่งให้พิจารณาคดีตอไปอีกนั้น เห็นวาคดีนี้ศาลได้จัดการให้มีการไต่สวนคำร้องแล้ว เห็นมีเหตุผลสมควรจึงสั่งให้พิจารณาต่อไป เป็นการชอบด้วยวิธีพิจารณาแล้ว แลเห็นว่าเป็นเรื่องอยู่ในดุลยพินิจของศาล
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืนตามศาลล่างทั้ง ๒
