คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยใช้มีดแทงนายเลียง ธิบดี เป็นอันตรายสาหัสประกอบกรณียกิจตามปกติไม่ได้เกิน ๒๐ วัน โดยเจตนาฆ่าแต่นายเลียงไม่ตาย ขอให้ลงโทษตามมาตรา ๒๘๘,๘๐ ริบของกลาง
จำเลยให้การปฏิเสธ
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยผิดมาตรา ๒๘๘,๘๐ วางโทษ ๑๐ ปี ลดรับชั้นสอบสวน ๑ ใน ๓ จำคุก ๖ ปี ๘ เดือน ริบปลอกมีดของกลาง
จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ฟังว่า จำเลยเมาสุรามากไม่ปรากฏสาเหตุกับผู้เสียหาย เหตุที่แทงเนื่องจากผู้เสียหายจูงมือจำเลยขึ้นบนเรือนนางฮ้อเพราะจำเลยด่าภาพยนต์ที่กำลังฉาย จูงมือเดินได้ ๒ วาเศษ จำเลยชักมีดจากพุงแทงเฉย ๆ เพียงทีเดียว มีดเป็นมีดพกปลายแหลมยาวทั้งตัวทั้งด้ามประมาณ ๑ คืบเศษ แผลเหนือนมซ้ายแฉลบไปทางโคนแขนซ้ายลึกจดกระดูกซี่โครงแฉลบเข้าใต้หนังไปตุงจดรักแร้ แผลกว้างครึ่งเซนติเมตร ยาว ๓ เซนติเมตร รูลึกขอบ ๘ เซนติเมตร มีโลหิต แพทย์รักษาบาดแผล ๑๔ วัน บาดแผลหายสนิท แต่หลังเกิดเหตุ ๑ เดือน ๑๔ วันว่าทำงานหนักยังรู้สึกเสียวที่บาดแผล จำเลยมิได้เจตนาฆ่า มีเจตนาเพียงทำร้ายร่างกาย ถึงป่วยเจ็บด้วยอาการทุกขเวทนาจนประกอบกรณียกิจไม่ได้เกินกว่า ๒๐ วัน พิพากษาแก้ ลงโทษตามมาตรา ๒๙๗ (๘) จำคุก ๒ ปี ลด ๑ ใน ๓ จำคุก ๑ ปี ๔ เดือน ริบปลอกมีดของกลาง
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่า คดีนี้ต่างกับคำพิพากษาฎีกาที่ ๔๒/๒๕๐๔ ที่โจทก์อ้าง มีดที่จำเลยใช้แทงในคดีนี้ยาวทั้งตัวและด้ามประมาณคืบเศษ แผลลึก ๘ เซนติเมตร แสดงว่ามีดที่ใช้แทงเล็กกว่า ไม่ร้ายแรงเท่ามีดที่ใช้ในคดีที่โจทก์อ้าง จำเลยเมาสุราจึงแทงไป ๑ ที แม้ถูกที่หน้าอก ก็หาได้เกิดอันตรายร้ายแรงดังคดีที่โจทก์อ้างไม่ ฟังไม่ได้ถนัดว่ามีเจตนาฆ่า
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
