คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยแจ้งข้อความอันเป็นเท็จต่อนายทะเบียนท้องถิ่นแขวงพระโขนง แล้วจำเลยที่ 1 แจ้งให้เจ้าพนักงานผู้กระทำการตามหน้าที่จดข้อความอันเป็นเท็จลงในทะเบียนบ้านเลขที่ 175 ซึ่งเป็นเอกสารราชการขอให้ลงโทษศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องแล้วฟังข้อเท็จจริงว่า การที่โจทก์มีชื่อเข้าอยู่ในสำมะโนครัวจำเลยที่ 1 ในบ้านเลขที่ 175 ของจำเลยที่ 1 นั้นโดยความยินยอมของจำเลย ต่อมาเมื่อจำเลยไม่พอใจในตัวโจทก์ จำเลยที่ 1 จึงยื่นคำร้องต่อนายทะเบียนท้องถิ่นให้คัดชื่อโจทก์ออกจากสำมะโนครัว การที่จำเลยแจ้งว่าโจทก์ออกไปไหนไม่ทราบที่อยู่ จะฟังว่าจำเลยเจตนาแจ้งความเท็จยังไม่ได้ แม้ความจริงจำเลยรู้อยู่ว่าโจทก์อยู่บ้านเลขที่ 173 ของจำเลยอีกหลังหนึ่งตลอดมา การที่จำเลยแจ้งย้ายโจทก์ออกไปนั้น ก็เป็นสิทธิของจำเลยที่เจตนาให้คัดชื่อโจทก์ออกจากสำมะโนครัวของจำเลยเท่านั้น ทั้งโจทก์ก็ไม่เสียหายอย่างใด การกระทำของจำเลยไม่เป็นความผิดดังฟ้อง พิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ขอให้ศาลประทับฟ้องศาลอุทธรณ์เห็นว่า
คำพิพากษาศาลล่าง
โจทก์อุทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริง ซึ่งต้องห้ามอุทธรณ์ พิพากษายกอุทธรณ์โจทก์โจทก์ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่าคดีนี้
ศาลแขวงพระนครใต้พิพากษายกฟ้องโจทก์ฟังข้อเท็จจริงว่า จำเลยไม่มีเจตนากระทำความผิดฐานแจ้งความเท็จและแจ้งให้เจ้าพนักงานจดข้อความอันเป็นเท็จ
โจทก์อุทธรณ์โต้เถียงว่าพฤติการณ์ของจำเลยส่อชัดว่ามีเจตนาทุจริต และการตีความเจตนาของศาลชั้นต้นไม่ชอบเป็นการอุทธรณ์โต้เถียงข้อเท็จจริงที่ศาลชั้นต้นรับฟัง จึงเป็นการอุทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริง ซึ่งต้องห้ามตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแขวงและวิธีพิจารณาความอาญาในศาลแขวง พ.ศ. 2499 มาตรา 22 พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแขวงฯ (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2503 มาตรา 10 ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษาให้ยกอุทธรณ์โจทก์เสียนั้น ชอบแล้ว
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
