คำฟ้องและคำให้การ
ได้ความว่าบริษัทจำเลยได้เช่าที่ดินพิพาทเลี้ยงโครีดนมเพื่อประโยชน์การค้าของบริษัทจำเลย ปลูกโรงโค ๔ หลัง และบ้านให้แขกคนงานเลี้ยงโคนมอีก ๔ ห้อง ภายหลังที่นี้ตกเป็นกรรมสิทธิ์ของโจทก์ จำเลยได้ทำสัญญาเช่ามีกำหนด ๓ ปี ก่อนครบกำหนดโจทก์ได้บอกเลิกสัญญาเช่า ครบกำหนดแล้วจำเลยไม่ยอมออก โจทก์จึงฟ้องขับไล่และเรียกค่าเสียหาย จำเลยต่อสู้ว่าได้รับความคุ้มครองตาม พ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่า ฯ คดีมีข้อเถียงเพียงข้อเดียวว่าการเช่ารายนี้เป็นการเช่าเพื่อปลูกสร้างเคหะตามความหมายของพ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่าหรือไม่
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่าไม่เป็นเพราะเนื้อแท้ของการเช่า เพื่อเลี้ยงโคเอานมไปใช้ในการค้าของบริษัทจำเลย ส่วนแขกคนงานที่เข้าไปอยู่เพื่อเลี้ยงโคและรีดนม ลักษณะเช่นนี้ไม่เป็นการอยู่อาศัย กฎหมายจึงไม่คุ้มครอง
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
