คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ ๙ พฤศจิกายน ๒๕๒๐ จำเลยบังอาจมีอาวุธปืนลูกซองยาวเดี่ยว ๑ กระบอก และกระสุนปืนขนาด ๑๒ จำนวน ๑ นัด ไว้ในความครอบครองโดยมิได้รับอนุญาตจากนายทะเบียนท้องที่ตามกฎหมาย ขอให้ลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติอาวุธปืน พ.ศ.๒๔๙๐ มาตรา ๗, ๗๒ คำสั่งของคณะปฏิรูปการปกครองแผ่นดินฉบับที่๔๔ ข้อ ๖ ลงวันที่ ๒๑ ตุลาคม ๒๕๑๙ ฯลฯ
จำเลยให้การปฏิเสธ
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้อง
โจทก์อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับเป็นว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติอาวุธปืนฯ พ.ศ.๒๔๙๐ มาตรา ๗, ๗๒ ฯลฯ จำคุก ๑ ปี ลดโทษให้หนึ่งในสามตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๗๘ คงจำคุก ๘ เดือน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า จำเลยเป็นลูกจ้างของเหมืองแร่วีรวรรณมีหน้าที่เป็นยามดูแลรักษาความปลอดภัยในเหมืองแร่ อาวุธปืนและกระสุนปืนของกลางเป็นของนายสุรเวทย์ผู้จัดการเหมืองแร่ ได้รับอนุญาตจากนายทะเบียนท้องที่ให้มีไว้ในครอบครอง นายสุรเวทย์มอบให้จำเลยเพื่อใช้ในการเป็นยามดูแลรักษาความปลอดภัยในเหมืองแร่ โดยจำเลยจะไปรับอาวุธปืนและกระสุนปืนของกลางในเวลา ๑๘ นาฬิกา แล้วนำไปคืนในเวลา ๘ นาฬิกาวันรุ่งขึ้นทุกวัน เจ้าหน้าที่ตำรวจจับกุมจำเลยพร้อมด้วยอาวุธปืนและกระสุนปืนของกลางได้ที่บ้านพักจำเลยในบริเวณเหมืองแร่ แล้ววินิจฉัยว่าตามพระราชบัญญัติอาวุธปืนฯ พ.ศ.๒๔๙๐ มาตรา ๑๔ หากว่าบุคคลใดมีความประสงค์ให้ผู้อื่นมีและใช้อาวุธปืนหรือเครื่องกระสุนปืนสำหรับรักษาทรัพย์สินของตนอันจักต้องใช้ให้ผู้อื่นดูแล อาจขอรับหนังสืออนุญาตพิเศษจากนายทะเบียนท้องที่ที่บุคคลนั้นมีถิ่นที่อยู่ ซึ่งแสดงให้เห็นเจตนารมณ์ของกฎหมายฉบับนี้ว่ากรณีดังกล่าวกฎหมายถือว่าเป็นการมีอาวุธปืนไว้ในครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาตตามกฎหมาย
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน.
