คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยช่วยรับซื้อไม้กระดานซึ่งใช้กรุเขื่อนกันดินถนนการรถไฟอันเป็นทรัพย์ที่ใช้เพื่อสาธารณประโยชน์ของการรถไฟแห่งประเทศไทย รู้ว่าเป็นของที่ถูกคนร้ายลักมา ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๓๕๗ และคืนของกลาง
จำเลยให้การปฏิเสธ
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๓๕๗ วรรคท้าย ให้จำคุก ๒ ปี และคืนของกลาง
จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ฟังว่า จำเลยกระทำผิดจริง แต่เห็นว่าไม้ของกลางเป็นไม้กระดานที่ใช้กรุเขื่อนกันดินเพื่อถมดินในการจะวางรถไฟต่อไปเท่านั้น จึงไม่ใช่เป็นไม้ที่ใช้เพื่อสาธารณประโยชน์โดยตรงตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๓๓๕ (๑๐) พิพากษาแก้ว่ามีความผิดตามมาตรา ๓๕๗ วรรคแรก ให้จำคุก ๖ เดือน แต่จำเลยเป็นหญิงชราอายุถึง ๖๓ ปี เห็นสมควรรอการลงโทษไว้มีกำหนด ๒ ปี นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามศาลชั้นต้น โจทก์ฎีกาว่าไม้ของกลางเป็นทรัพย์ที่ใช้เพื่อสาธารณประโยชน์
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่าไม้ของกลางซึ่งเป็นไม้เขื่อนกันดินเพื่อถมดินวางรางรถไฟเป็นเพียงเครื่องก่อสร้างสำหรับทำทางเพื่อวางรางรถไฟจึงไม่ใช่ทรัพย์ที่ใช้เพื่อสาธารณประโยชน์ตามความหมายแห่งประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๓๓๕ (๑๐)
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
