คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยไล่ต้อนกระบือของผู้เสียหายซึ่งพลัดเพริดไปอยู่ในทำเลเลี้ยง ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา352 วรรค 2
จำเลยให้การปฏิเสธ
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นเห็นว่า ผู้เสียหายยังคงครอบครองกระบือตัวนั้นอยู่มิใช่เป็นทรัพย์ที่จำเลยจะยึดถือเอาได้ แล้วยักยอกเสียตามฟ้องข้อเท็จจริงที่ได้ความในทางพิจารณาจึงแตกต่างกับข้อเท็จจริงที่กล่าวในฟ้องในข้อสำคัญตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา192 วรรค 2 พิพากษายกฟ้อง
โจทก์อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกาว่า ผู้เสียหายสละการครอบครองแล้ว เมื่อจำเลยไล่ต้อนยิงกระบือจนตายแสดงเจตนาเป็นเจ้าของ ต้องถือว่าจำเลยได้ครอบครองกระบือนั้นอันเป็นความผิดฐานยักยอก
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่า การที่ผู้เสียหายปล่อยกระบือ 7 ตัวให้กินหญ้าผู้เสียหายต้อนเอากลับไปใช้งาน 6 ตัว เหลืออยู่แต่กระบือทองแดงตัวเดียวต้อนไม่ได้ เพราะติดอยู่ในกระบือฝูงอื่นซึ่งอยู่บนเขาและเป็นทำเลเลี้ยงนั้นเอง มิใช่จะเพริดไปจนพ้นจากการติดตามหากเป็นแต่ผู้เสียหายจับกระบือทองแดงไม่ได้เท่านั้น ดังนี้ตามกฎหมายต้องถือว่าผู้เสียหายยังครอบครองกระบือที่ผู้เสียหายยังจับไม่ได้อยู่ เพราะผู้เสียหายยังไม่ได้สละการครอบครองกระบือตัวนั้น การที่จำเลยยิงกระบือของผู้เสียหายตายและชำแหละเอาเนื้อกระบือไปโดยไม่ได้รับอนุญาตจากผู้เสียหาย เป็นการเอาไปโดยทุจริตจึงเป็นการกระทำผิดฐานลักทรัพย์ ไม่ใช่ความผิดฐานยักยอก ส่วนการที่จำเลยชำแหละเนื้อกระบือเอาไป ไม่เป็นความผิดฐานยักยอกทรัพย์ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 352 วรรค 2 ข้อเท็จจริงตามที่ปรากฏในการพิจารณาไม่ใช่เรื่องที่โจทก์ประสงค์ให้ลงโทษ ศาลจะลงโทษจำเลยไม่ได้ ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 192 วรรค 3
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน ยกฎีกาโจทก์.
