คำฟ้องและคำให้การ
คดีนี้มาสู่ศาลฎีกาเฉพาะชั้นบังคับคดีซึ่งศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามศาลชั้นต้นให้แบ่งที่ดินซึ่งเป็นสินสมรสระหว่างโจทก์จำเลยตกเป็นของโจทก์ตามหนังสือหย่าต่อมาโจทก์ยื่นคำร้องขอให้จำเลยนำค่าเช่ามาชำระให้โจทก์และโอนนาให้โจทก์ตามคำพิพากษา จำเลยไม่ยอมทำตามโดยอ้างว่าจำเลยไม่ยอมชำระค่าเช่านาเพราะจำเลยไม่รับว่าที่พิพาทเป็นของโจทก์ทั้งจำเลยไม่มีเงินจะวางด้วย การที่จำเลยไม่โอนนาเพราะเจ้าหน้าที่ไม่สามารถจะโอนได้ศาลชั้นต้นสั่งให้จำเลยโอนที่ดินที่บ้านพรงและที่บ้านรางคลองเป้งที่จำเลยขึ้นทะเบียนไว้ให้แก่โจทก์และให้จำเลยชำระค่าเช่านาพิพาทตามที่ตกลง
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า ฎีกาจำเลยว่าฟ้องของโจทก์ไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 172 เพราะไม่ปรากฏชัดเจนว่าโจทก์ฟ้องเรียกที่ดินตรงไหนให้เป็นที่แน่นอนนั้น ปัญหานี้ได้ยุติแล้ว จำเลยจะมารื้อฟื้นในชั้นบังคับคดีหาได้ไม่ส่วนปัญหาข้อหลังจำเลยว่า ศาลถือคำฟ้องสมบูรณ์แล้ว จึงพิพากษาไปนั้น ซึ่งเป็นการเด็ดขาดไปแล้ว ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยให้
