คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องเรียกเงินจากจำเลยที่ ๑ ผู้กู้และจำเลยที่ ๒-๓ ผู้ค้ำประกัน ฝ่ายจำเลยที่ ๒-๓ ต่อสู้และนำพะยานบุคคลมาสืบว่าจำเลยเข้าค้ำประกันโดยพูดคุยตกลงกับโจทก์ให้โจทก์คำร้องขอถอนคำจ้อที่ขอให้ศาลสั่งถอดถอนจำเลยที่ ๑ จากเป็นผู้จัดการมฤดก โจทก์ยอมตกลง จำเลยจึงเข้าค้ำประกัน เมื่อทำสัญญาค้ำประกันแล้วโจทก์ไม่ถอนคำขอที่ขอให้ศาลสั่งถอดถอนจำเลยที่ ๑ จากเป็นผู้จัดการมฤดก ศาลชั้นต้นชี้ขาดว่าจำเลยที่ ๒-๓ เข้าทำสัญญาค้ำประกันเพราะถูกโจทก์หลอกลวง จำเลยได้บอกล้วงสัญญานี้แล้ว จึงพิพากษาให้จำเลยที่ ๑ ใช้เงินและยกฟ้องสำหรับจำเลยที่ ๒-๓
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า ข้อความที่จำเลยนำสืบนั้นเป็นเงื่อนไขแห่งสัญญา เมื่อไม่ระบุไว้ในหนังสือสัญญาจำเลยจะนำสืบไม่ได้ จึงพิพากษาให้จำเลยที่ ๒-๓ เป้นสัญญาระหว่างโจทก์กับจำเลยที่ ๒-๓ เป็นสัญญาต่างตอบแทน จำเลยนำสืบได้ ไม่เป็นการสืบแก้ไขเพิ่มเติมเอกสาร เมื่อโจทก์ไม่ปฏิบัติตามสัญญาจึงมาฟ้องจำเลยที่ ๒-๓ ไม่ได้
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อนำสืบของจำเลยที่ ๒-๓นั้นเป็นการสืบเพิ่มเติมข้อความในสัญญาค้ำประกัน เป็นการต้องห้ามตามประมวลวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา ๙๔(ข)
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษาให้จำเลยที่ ๒-๓ รับผิดตามสัญญาค้ำประกัน
