คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่าจำเลยสมคบกันมีเครื่องมือปลอมเงินตราแลใช้เครื่องมือนั้นปลอมเงินตราชะนิดสตางค์สิบขึ้นไว้เพื่อจำหน่ายขอให้ลงโทษตาม ม.๒๐๓-๒๐๕-๒๐๗ แลที่แก้ไขเพิ่มเติม พ.ศ.๒๔๗๕ ม.๖-๘ คดีฉะเพาะ บ.จำเลยทางพิจารณาได้ความว่าไม่ได้สมคบกับจำเลยอื่น ๆ ทำสตางค์ปลอม แต่ บ.จำเลยมีสตางค์ปลอมไว้จำหน่ายอันเป็นความผิดตาม ม.๒๐๓ ข้อ ๓
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์เห็นว่าลงโทษจำเลยได้ตาม ม.๑๙๒ วรรคสุดท้ายแห่งประมวลวิธีพิจารณาอาญา ศาลฎีกาตัดสินยืน แลวินิจฉัยว่า เป็นเรื่องเกี่ยวกับการตีความในฟ้อง ซึ่งหมายถึงการมีสตางค์ปลอมอยู่ในตัว แลโจทก์ก็อ้าง ม.๒๐๓ มาในฟ้องด้วย การที่ศาลอุทธรณ์ ลงโทษจำเลยจึงไม่เกินคำขอในฟ้อง
