คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่าจำเลยใช้มีดฟันนายโยธิน จงจิตต์ ได้รับอันตรายแก่กายและจำเลยกับพวกอีก ๑ คนได้ร่วมกันใช้อาวุธปืนยิงนายรุ่งโรจน์ รังสีสวัสดิ์ หลายนัดโดยเจตนาฆ่า กระสุนปืนถูกบริเวณสีข้างด้านซ้าย และพลาดไปถูกเด็กชายชูชัย เกิดเทศได้รับอันตรายแก่กาย นายรุ่งโรจน์และเด็กชายชูชัย ไม่ถึงแก่ความตาย ขอให้ลงโทษาตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๘, ๘๓, ๘๐, ๖๐, ๒๙๕ และสั่งริบของกลาง
จำเลยให้การปฏิเสธ
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๙๕, ๒๘๘ ประกอบมาตรา ๘๐ ให้ลงโทษเรียงกระทง ความผิดตามมาตรา ๒๙๕ ให้จำคุก ๑ ปี ตามมาตรา ๒๘๘ ประกอบด้วย มาตรา ๘๐ ให้จำคุก ๑๒ ปี รวมจำคุก ๑๓ ปี ของกลางริบ
จำเลยอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า จำเลยเป็นคนร้ายใช้ปืนยิงนายรุ่งโรจน์ รังสีสวัสดิ์หลายนัด กระสุนปืนถูกที่สีข้างชายโครงด้านซ้ายลึกถึงใต้ผิวหนังรักษาประมาณ ๑๐ วัน กระสุนปืนพลาดไปถูกเด็กชายชูชัย เกิดเทศ ที่แก้มซ้าย และลำตัวด้านซ้ายผิวหนังฉีกขาดตื้นรวม ๔ แผล รักษาประมาณ ๕ วัน และได้วินิจฉัยปัญหาข้อกฎหมายต่อไปว่า การที่จำเลยใช้ปืนยิงนายรุ่งโรจน์ในระยะใกล้เพียง ๑ วา กระสุนปืนถูกนายรุ่งโรจน์ลึกฝังใต้ผิวหนังรักษา ๑๐ วันหาย และกระสุนปืนพลาดไปถูกเด็กชายชูชัยบาดแผลผิวหนังฉีกขาดตื้นรักษา ๕ วันหาย และไม่ได้ความจากแพทย์ว่าถ้ารักษาไม่ทันอาจถึงแก่ความตายได้ แสดงว่าอาวุธปืนที่จำเลยใช้ยิงไม่อาจทำให้ผู้ถูกยิงถึงแก่ความตายได้ถือว่าจำเลยมุ่งประสงค์จะฆ่า แต่ปืนอันเป็นปัจจัยในการที่จำเลยใช้ยิงไม่บรรลุผลอย่างแน่แท้ กรณีเช่นนี้ต้องปรับด้วยประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๘๑
ผลคำพิพากษา
พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา๒๘๘ ประกอบด้วยมาตรา ๘๑ ให้จำคุก ๕ ปี รวมกับโทษตาม มาตรา ๒๙๕ จำคุก ๑ ปี เป็นจำคุก ๖ ปี นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษา ศาลอุทธรณ์
