คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยมีอาชีพทางขายเครื่องดื่ม ได้บังอาจใช้บุหรี่ตราเรือ ๒ มวน แทนเงินตรา ๒๐ สตางค์ ทอนให้แก่ผู้ซื้อเครื่องดื่มจากร้านของจำเลย โดยจำเลยมิได้รับอนุญาตจากรัฐบาล ขอให้ลงโทษตาม พ.ร.บ.เงินตรา พ.ศ. ๒๔๗๑ มาตรา ๑๐
จำเลยให้การรับสารภาพตามฟ้อง ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ พิพากษายกฟ้อง โดยมีความเห็นว่า มาตรา ๑๐ พ.ร.บ.เงินตรา ๒๔๗๑ บัญญัติว่า "ผู้ใดแทนเงิน ฯลฯ ท่านว่ามีความผิด ให้ปรับไม่เกินกว่าสามเท่าแห่งค่าที่ตราไว้ในวัตถุ อันเป็นความผิด ซึ่งกระทำลงนั้น หรือปรับไม่เกินพันบาทแล้วแต่จำนวนใดจะมากกว่ากัน ฯลฯ" ข้อความตามนี้ย่อมหมายถึงวัตถุที่ทำขึ้นโดยมีเจตนามุ่งหมายจะใช้แทนเงินโดยเฉพาะเจาะจง และมีเครื่องหมายใดๆแทนงเงินเช่นว่า มีค่าเท่าใดให้ปรากฎในวัตถุนั้น บุหรี่นี้เป็นเพียงสินค้าอย่างหนึ่งเท่านั้น หามีลักษณะตามที่ ก.ม.บัญญัติไว้ว่าเป็นวัตถุแทนเงินไม่ การกระทำของจำเลย จึงยังไม่เป็นผิดตามกฎหมายทีโจทก์ฟ้อง
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นฟ้องกับศาลล่างว่า การกระทำของจำเลยไม่เป็นความผิดที่โจทก์ฟ้อง เพราะบุหรี่ที่จำเลยใช้ทอนให้แก่ผู้ซื้อ นั้น หามีลักษณะตามที่ ก.ม.บัญญัติไว้ว่าเป็นวัตถุแทนเงินไม่
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืน
