คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่าจำเลยขายอาหารเกินกว่าราคาควบคุมแก่นายประสิทธิ ชูพินิจ ผู้ซื้อ และเมื่อนายประสิทธิชำระค่าอาหาร ๔๐ บาทให้แก่จำเลย ๆ ไม่ออกใบรับเงินให้แก่นายประสิทธิอีก ขอให้ลงโทษจำเลยตาม พ.ร.บ.ป้องกันการค้ากำไรเกินควร มาตรา ๘, ๑๗, ๑๘ และประมวลรัษฎากร ๒๔๘๑ มาตรา ๑๐๕, ๑๐๖, ๑๐๗, พ.ร.บ.แก้ไขเพิ่มเติมประมวลรัษฎากร ๒๔๘๒ มาตรา ๑๘ จำเลยปฏิเสธ ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์เห็นว่าจำเลยยังไม่มีความผิดพิพากษายกฟ้อง
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่าความประสงค์ของ พ.ร.บ.ป้องกันการค้ากำไรเกินควร และประกาศของคณะกรรมการฯ นั้นก็เพื่อมิให้ผู้ค้าเรียกเอาราคาแพงเกินสมควร เพราะจะเป็นการเดือดร้อนแก่ประชาชนผู้บริโภค แต่ในเรื่องนี้ปรากฎว่าผู้บริโภคสั่งซื้อเครื่องบริโภคเป็นพิเศษ ผู้ค้าก็จัดให้ตามต้องการและคิดราคาเพิ่มขึ้นเป็นพิเศษเช่นนี้ย่อมไม่มีทางที่จะให้เห็นว่าเป็นการฝ่าฝืน พ.ร.บ.หรือประกาศที่กล่าวข้างต้น หรือเป็นการเดือดร้อนแก่ผู้บริโภคอย่างใด ส่วนเรื่องการไม่ออกใบรับเงิน ศาลล่างฟังข้อเท็จจริงว่าจำเลยเป็นผู้รับใช้และมีคนอื่นในร้านเป็นผู้ออกใบรับเงิน จึงจะเอาผิดแก่จำเลยในฐานนี้ไม่ได้เช่นเดียวกัน
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืนให้ยกฎีกาโจทก์
