คำฟ้องและคำให้การ
ได้ความว่า จำเลยได้รับอนุญาตให้จำหน่ายสุรา ได้เอาโสมแช่ดองสุราเพื่อทำยาเอาไว้สำหรับจำเลยกินเอง โดยจำเลยไม่เจตนาที่จะจำหน่ายน้ำสุรานี้
โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตาม พ.ร.บ.ภาษีชั้นใน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่ากฎหมายที่ห้ามผู้รับอนุญาตจำหน่ายสุรามิได้เปลี่ยนแปลงน้ำสุราคือพ.ร.บ.ภาษีชั้นในเพิ่มเติม พ.ศ.๒๔๖๗ ม.๕ แล พ.ศ.๒๔๗๖ ม.๙ นั้น เป็นบทบัญญัติสำหรับลงโทษผู้กระทำการเปลี่ยนแปลงน้ำสุราเพื่อจำหน่าย ตามข้อเท็จจริงที่ปรากฎในคดีนี้จึงลงโทษจำเลยไม่ได้
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืนตามศาลล่างทั้ง ๒ ให้ยกฟ้องโจทก์
