คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยทั้งสามร่วมกันแจ้งข้อความเท็จในคดีอาญาซึ่งรู้อยู่แล้วว่ามิได้มีการกระทำผิดเกิดขึ้น แต่แจ้งว่าได้มีการกระทำผิดเกิดขึ้น โดยจำเลยแจ้งแก่เจ้าพนักงานตำรวจสถานีตำรวจนครบาลพระราชวัง ซึ่งเป็นพนักงานสอบสวนและมีอำนาจสืบสวนคดีอาญาว่า โจทก์กระทำผิดพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดอันเกิดจากการใช้เช็ค เป็นเหตุให้โจทก์เสียหายถูกฟ้องเป็นจำเลยต่อศาลในคดีอาญาฐานออกเช็คโดยเจตนาไม่ใช้เงินตามเช็ค คดีถึงที่สุดโดยศาลพิพากษายกฟ้อง ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๑๓๗,๑๗๒,๑๗๓,๘๓,๘๖
จำเลยให้การปฏิเสธ ศาลแขวงพระนครเหนือเห็นว่า จำเลยทั้งสามไม่ได้แจ้งความเท็จฟังไม่ได้ว่าจำเลยกระทำผิด พิพากษายกฟ้อง
คำพิพากษาศาลล่าง
โจทก์อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกาข้อกฎหมาย
ศาลฎีกาเห็นว่า ข้อเท็จจริงยุติว่าจำเลยที่ ๑,๓ ได้แจ้งความว่า โจทก์กู้เงินจำเลยที่ ๑ ไป ออกเช็คสั่งจ่ายล่วงหน้าชำระหนี้ เช็คถึงกำหนดธนาคารปฏิเสธการจ่ายเงินเพราะเงินในธนาคารไม่พอจ่าย อัยการได้ฟ้องโจทก์เป็นจำเลยต่อศาลอาญา ศาลอาญายกฟ้องโดยฟังข้อเท็จจริงว่า โจทก์ออกเช็คสั่งจ่ายเงิน ๒๕๐,๐๐๐ บาท ให้จำเลยที่ ๑ เป็นเรื่องประกันหนี้น้องชายโจทก์เกี่ยวกับการซื้อแร่ดีบุก ไม่ใช่โจทก์ไปกู้เงินจำเลยที่ ๑ แล้วออกเช็คสั่งจ่ายเงินล่วงหน้าเป็นการชำระหนี้ดังกล่าวอ้าง คดีถึงที่สุดโดยศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โดยเหตุที่จำเลยที่ ๑,๒,๓ ไปแจ้งความและให้การไว้ต่อเจ้าพนักงานตำรวจสถานีตำรวจนครบาลพระราชวัง โจทก์จึงฟ้องจำเลยเป็นคดีนี้ คดีนี้ศาลล่างทั้งสองฟังข้อเท็จจริงต้องกันว่า โจทก์ออกเช็คสั่งจ่ายเงินให้จำเลยที่ ๑ เพื่อชำระหนี้ ไม่ใช่ประกันหนี้อย่างคดีก่อน
ที่โจทก์ฎีกาว่าข้อเท็จจริงที่ศาลชี้ขาดไว้ในคดีก่อนมีผลผูกพันจำเลยในคดีนี้นั้นวินิจฉัยว่า คดีก่อนกับคดีนี้แม้จะมีประเด็นอย่างเดียวกันคือ ออกเช็คสั่งจ่ายเงินเพื่อประกันหนี้หรือเพื่อชำระหนี้ ข้อเท็จจริงตามคำพิพากษานั้นก็ไม่ ผูกพันจำเลยในคดีนี้ เพราะในคดีอาญาโจทก์ต้องมีหน้าที่นำสืบข้อเท็จจริงที่กล่าวหานั้น จึงจะฟังลงโทษจำเลยได้ ข้อเท็จจริงในคดีอาญาจะผูกพันคดีอื่นได้ก็เฉพาะที่บัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา ๔๖ เท่านั้น
ที่โจทก์ฎีกาว่า คดีนี้ ศาลจะวินิจฉัยข้อเท็จจริงในประเด็นเดียวกันให้แตกต่างกับคดีก่อนไม่ชอบ เพราะศาลอาญาและศาลอุทธรณ์ ฟังข้อเท็จจริงยุติแล้วว่าออกเช็คสั่งจ่ายเงินเพื่อประกันหนี้และคดีถึงที่สุดแล้วนั้น วินิจฉัยว่า เมื่อข้อเท็จจริงตามคำพิพากษาในคดีก่อนไม่ผูกพันจำเลยในคดีนี้ ดังวินิจฉัยแล้ว ฉะนั้น ศาลก็ย่อมวินิจฉัยข้อเท็จจริงในคดีนี้ตามที่ปรากฏในสำนวนนี้ได้ และคดีนี้ศาลฎีกาก็จำต้องถือข้อเท็จจริงตามที่ศาลล่างทั้งสองฟังมา จึงไม่อาจจะวินิจฉัยให้เป็นอย่างอื่นตามฎีกาโจทก์
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
