คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยกับพวกอีก 6 คนมีปืนและกรรไกรเป็นอาวุธปล้นทรัพย์อันได้แก่ธนบัตรชนิดต่าง ๆ 7,000 บาท และทรัพย์อื่นของนายจาง แซ่เตีย และนางทองขาว เมืองปลอด รวมเป็นเงิน 9,700 บาทกับปล้นเอาธนบัตรชนิดต่าง ๆ 1,600 บาทและทรัพย์อื่น ๆ รวมเป็นเงิน4,650 บาทของนางสอาด (ความจริงนางฉลาด) ปัญญาไวย์ ในการปล้นจำเลยกับพวกใช้อาวุธปืนและกรรไกรขู่เข็ญฯ ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 340, 83 และให้ร่วมกันคืนหรือใช้ราคาทรัพย์เป็นเงินรวม 14,350บาทแก่เจ้าทรัพย์ด้วย
จำเลยให้การปฏิเสธ อ้างฐานที่อยู่ ศาลชั้นต้นเชื่อโดยปราศจากสงสัยว่าจำเลยเป็นคนร้ายร่วมในการปล้นด้วย พิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 340,83 ให้จำคุก 12 ปีกับให้จำเลยคืนหรือใช้ราคาทรัพย์ 14,350 บาทแก่เจ้าทรัพย์
คำพิพากษาศาลล่าง
จำเลยอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา ศาลฎีกาเชื่อตามคำพยานโจทก์ว่า จำเลยเป็นคนพาพวกปล้นไปว่าเช่ารถจากนายทำ โดยออกอุบายว่าจะจ้างไปบรรทุกหวายหลังจากที่ได้หยุดรถรับพรรคพวกจนครบแล้ว จำเลยก็เข้าทำหน้าที่ขับเอง และยังได้หยุดรถแจกอาวุธกัน ต่อจากนั้นจำเลยก็รับไปยังบ้านที่เกิดเหตุ เมื่อเสียงปืนดังขึ้นนายทำเห็นท่าไม่ดีจะขับรถกลับ จำเลยกลับเป็นผู้ใช้กรรไกรขู่ไม่ให้นายทำลงจากรถ แล้วจำเลยเลื่อนรถเข้าไปคอยพรรคพวกและพาหนีกลับจนกระทั่งรถน้ำมันหมด จำเลยจึงทิ้งรถไปกับพวกคนร้ายทิ้งนายทำกับนายหวังสองคนให้เฝ้ารถตามลำพัง จึงวินิจฉัยว่าตามพฤติการณ์ ถือว่าจำเลยได้ร่วมกระทำความผิดด้วย โดยแบ่งหน้าที่รับเป็นผู้ขับรถให้ มิใช่ถูกพวกปล้นบังคับ
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน ยกฎีกาจำเลย.
