คำฟ้องและคำให้การ
ข้อเท็จจริงได้ความว่าจำเลยกับพวกได้สมคบกันพยายามฆ่ากระบือ ๑ ตัวโดยมิได้รับอนุญาตจากเจ้าพนักงาน ศาลชั้นต้น พิพากษาลงโทษจำเลยตาม พ.ร.บ.ลักษณฆ่าโคกระบือและสุกรหัวเมือง ร.ศ.๑๑๙ มาตรา ๑๘ ประกอบด้วยกฎหมายลักษณอาญามาตรา ๖๐
คำพิพากษาศาลล่าง
จำเลยอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์เห็นว่าความผิดตาม พ.ร.บ.นี้จะสำเร็จก็ต่อเมื่อกระบือนั้นถูกฆ่าตายและผู้ฆ่าไม่ได้รับอนุญาตจึงไม่เปิดโอกาศให้มีความผิดฐานพยายามขึ้นได้ จึงพิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์ แต่ผู้พิพากษาฝ่ายข้างน้อยมีความเห็นแย้งว่าควรลงโทษจำเลยตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่า การฆ่ากระบือโดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นความผิดทางอาญา ตาม พ.ร.บ.ฆ่าโคกระบือฯ และบทบัญญัติมาตรา ๖๐ แห่งกฎหมายลักษณอาญานั้นอยู่ในภาค ๑ ซึ่งตามมาตรา ๑๑ บังคับให้ใช้ได้ทั่วไป ในคดีซึ่งกฎหมายอื่นบัญญัติว่าเป็นความผิดอันควรลงอาญา เว้นแต่กฎหมายนั้น ๆ บัญญัติไว้เป็นอย่างอื่น ซึ่งในพระราชบัญญัติลักษณฆ่าโคกระบือฯ มิได้บัญญัติเรื่องพยายามกระทำผิด+อย่างไร จึงต้องนำมาตรา ๖๐ แห่งกฎหมายลักษณอาญามาใช้บังคับคดี
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษากลับคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ให้บังคับคดีไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น
