คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยได้กระทำการขายถ่าน (ขายปลีก) โดยใช้รถเข็นบรรทุกถ่านไปขายตามสถานที่ต่าง ๆ เพื่อการค้า เป็นการประกอบกิจการค้าเป็นที่น่ารังเกียจหรืออาจเป็นอันตรายต่อสุขภาพในเขตเทศบาลนครกรุงเทพฯ โดยไม่รับอนุญาต ขอให้ลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติสาธารณสุข พ.ศ. 2484 มาตรา 8, 68 เทศบัญญัติเทศบาลนครกรุงเทพฯ เรื่องควบคุมการค้าเป็นที่น่ารังเกียจหรืออาจเป็นอันตรายแก่สุขภาพ (ฉบับที่ 3)2494 ข้อ 4(40) และขอให้สั่งจำเลยหยุดประกอบการค้าด้วยจำเลยให้การรับสารภาพตามข้อหาศาลชั้นต้นพิจารณาว่าตามบทกฎหมายที่โจทก์อ้างทั้งหมด รวมทั้งเทศบัญญัติที่อ้างข้อ 4(40) นั้นระบุถึง "การสะสมถ่าน" แต่ข้อเท็จจริงที่โจทก์บรรยายฟ้องจำเลยเพียงแต่เร่ขายถ่านและขายปลีกเสียด้วย จึงมิใช่การสะสมถ่าน
ไม่เป็นผิดตามฟ้องส่วนกฎหมายบังคับผู้เร่ขายอันบัญญัติไว้ในพระราชบัญญัติสาธารณสุข 2484 หมวด 5 ส่วนที่ 4 นั้นโจทก์มิได้บรรยายและอ้างบทกฎหมาย เท่ากับไม่ประสงค์ให้ลงโทษ ดังนี้ จึงให้ยกฟ้องของโจทก์ปล่อยจำเลยไปโจทก์อุทธรณ์ว่าการเร่ขายถ่านก็คือการสะสมถ่านอยู่ในตัวศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า ตามถ้อยคำที่บรรยายในฟ้องของโจทก์นั้นเป็นที่เห็นได้ชัดเจนว่าโจทก์กล่าวหาจำเลยเฉพาะในการกระทำที่ทำการเร่ขายถ่านโดยใช้รถบรรทุกไปขายยังที่ต่าง ๆ ในเขตเทศบาลนครกรุงเทพฯโดยไม่รับอนุญาตเท่านั้น ลักษณะถ้อยคำที่บรรยายไม่อาจทำให้เข้าใจได้ว่า
โจทก์ฟ้องหาจำเลยถึงการกระทำในการสะสมถ่าน หรือไม่อาจเห็นได้อยู่ในตัวว่า เป็นการฟ้องหาว่าจำเลยทำการสะสมถ่านนั้นด้วย แม้จำเลยให้การรับสารภาพตามฟ้องก็ลงโทษจำเลยตามฟ้องนั้นไม่ได้พิพากษายืน ยกฎีกาโจทก์
