คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 357 วรรคสอง, 91 นับโทษจำเลยต่อจากโทษในคดีอาญาหมายเลขดำที่ 4763/2540 ของศาลชั้นต้น กับให้จำเลยใช้เงินค่าไถ่ถอนของกลาง 30,000 บาท แก่ผู้เสียหายด้วยจำเลยให้การรับสารภาพหลังจากสืบพยานโจทก์แล้ว 3 ปากและรับว่าเป็นบุคคลคนเดียวกับจำเลยในคดีที่โจทก์ขอให้นับโทษต่อศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดฐานรับของโจรตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 357 วรรคสอง เรียงกระทงลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91 จำคุกกระทงละ 6 ปีรวมจำคุก 18 ปี
จำเลยให้การรับสารภาพหลังจากที่โจทก์สืบพยานไปบ้างแล้ว เป็นประโยชน์แก่การพิจารณา มีเหตุบรรเทาโทษลดโทษให้ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 หนึ่งในสามคงจำคุก 12 ปี ส่วนที่โจทก์ขอให้นับโทษต่อจากคดีดังกล่าวนั้นไม่ปรากฏว่าศาลได้พิพากษาลงโทษจำเลยจึงไม่อาจนับโทษต่อได้คำขอให้ใช้ค่าไถ่ถอนของกลางให้ยกจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ปัญหาข้อกฎหมายที่จำเลยฎีกาว่าจำเลยมีความผิดเพียงกรรมเดียวนั้น
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่าการที่จำเลยอุทธรณ์ว่าจำเลยรับทรัพย์ของผู้เสียหายไว้คราวเดียวเท่านั้นเป็นการโต้เถียงข้อเท็จจริงที่จำเลยได้ให้การรับสารภาพแล้วและเป็นข้อเท็จจริงที่มิได้ยกขึ้นว่ากล่าวกันมาแล้วในศาลชั้นต้น ต้องห้ามมิให้อุทธรณ์ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 225 วรรคหนึ่ง ประกอบประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 15
ศาลอุทธรณ์ไม่รับวินิจฉัย แต่จำเลยกลับฎีกาในปัญหาข้อนี้ว่า โจทก์ไม่ได้มีพยานหลักฐานใด ๆ มาแสดงให้เห็นว่าจำเลยได้รับทรัพย์ของกลางดังกล่าวไปแต่ละคราวอย่างไร จึงถือได้ว่าทรัพย์ของกลางดังกล่าวจำเลยได้รับไว้ในคราวเดียวเท่านั้น และความผิดฐานรับของโจรสำเร็จทันทีตั้งแต่เวลาที่จำเลยได้รับทรัพย์นั้นไว้ในครอบครอง หลังจากนั้นจำเลยจะได้แยกทรัพย์ที่ได้รับมาออกใช้หรือจำหน่ายประการใด ๆ ก็ตามก็หาเป็นความผิดฐานรับของโจรขึ้นอีกไม่ จำเลยจึงมีความผิดเพียงกรรมเดียว เช่นนี้ ฎีกาของจำเลยดังกล่าวหาได้โต้แย้งคัดค้านคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ว่าไม่ถูกต้องอย่างไรจึงเป็นฎีกาที่ไม่ชัดแจ้ง ไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 193 วรรคสอง
ประกอบมาตรา 225 ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยส่วนที่จำเลยฎีกาว่าจำเลยให้การรับสารภาพเป็นประโยชน์แก่การพิจารณาสมควรลดโทษให้จำเลยกึ่งหนึ่งนั้น เป็นฎีกาโต้เถียงดุลพินิจในการลงโทษซึ่งเป็นปัญหาข้อเท็จจริงและคดีนี้ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามศาลชั้นต้นให้ลงโทษจำเลยแต่ละกรรม จำคุกไม่เกิน 5 ปี จำเลยจึงต้องห้ามมิให้ฎีกาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 218 วรรคหนึ่ง ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยให้เช่นกัน"
ผลคำพิพากษา
พิพากษายกฎีกาจำเลย
