คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขอให้ขับไล่จำเลยออกไปจากที่พิพาทซึ่งโจทก์มีสิทธิครอบครอง และเรียกค่าเสียหาย จำเลยต่อสู้ว่า โจทก์ขายฝากที่พิพาทให้จำเลยแล้วมิได้ไถ่ถอนภายในกำหนด ที่พิพาทจึงหลุดเป็นสิทธิแก่จำเลยโดยเด็ดขาด โจทก์ไม่เคยเกี่ยวข้องหรือโต้แย้งสิทธิ คดีโจทก์ขาดอายุความ และโจทก์ไม่เสียหาย ศาลชั้นต้นฟังว่า ที่พิพาทในฤดูน้ำ น้ำท่วมทุกปี จึงเป็นที่ชายตลิ่งซึ่งเป็นสาธารณสมบัติของแผ่นดิน บุคคลใดจะหวงกันเอาเป็นของตนคนเดียวมิได้ จำเลยมีสิทธิดีกว่าคนอื่นหรือโจทก์ พิพากษายกฟ้อง
คำพิพากษาศาลล่าง
โจทก์อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัยโดยที่ประชุมใหญ่ว่า ที่พิพาทน้ำยังคงท่วมทุกปีในฤดูน้ำ ต้องถือว่าที่พิพาทเป็นที่ชายตลิ่งอันเป็นสาธารณสมบัติของแผ่นดินประเภททรัพย์สินสำหรับพลเมืองใช้ร่วมกัน ซึ่งโจทก์หรือผู้ใดหามีกรรมสิทธิ์หรือสิทธิครอบครองไม่ ฉะนั้นการขายฝากที่พิพาท นอกจากจะเป็นโมฆะเพราะมิได้ทำเป็นหนังสือและจดทะเบียนต่อพนักงานเจ้าหน้าที่แล้ว โจทก์ก็จะเอาที่พิพาทไปขายฝากกับจำเลยหรือถือว่าการมอบที่พิพาทให้จำเลยทำประโยชน์ เป็นการให้จำเลยครอบครองแทนโจทก์หาได้ไม่ ระหว่างโจทก์จำเลย เมื่อจำเลยเป็นฝ่ายครอบครองอยู่ โจทก์ก็ขับไล่จำเลยไม่ได้
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
