คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยใช้เหล็กแหลมเป็นอาวุธทำร้ายร่างกาย นายหัด กว้างขวาง ถูกที่บริเวณหน้าอก และแทงนายเยือน กว้างขวาง ถูกที่บริเวณท้อง จนลำไส้ทะลุโดยเจตนาฆ่า จำเลยลงมือกระทำความผิดไปตลอดแล้ว แต่การกระทำไม่บรรลุเนื่องจากแพทย์ได้ให้การรักษาไว้ทันท่วงที นายหัด กว้างขวาง และนายเยือนกว้างขวาง จึงไม่ถึงแก่ความตาย แต่เป็นเหตุให้ได้รับอันตรายแก่กาย ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๘, ๘๐ และริบของกลาง
จำเลยให้การปฏิเสธ
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๒๘๘, ๘๐ การกระทำของจำเลยเป็นความผิดสองกรรมต่างกัน เรียงกระทงลงโทษจำเลยกรรมละ ๑๐ ปี รวมสองกระทง ลงโทษจำคุกจำเลย ๒๐ ปี และให้ริบของกลาง
จำเลยอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า การกระทำของจำเลยเป็นการทำร้ายร่างกายนายหัดได้รับบาดเจ็บ และผิดฐานทำร้ายร่างกายนายเยือน ได้รับบาดเจ็บสาหัส แต่เห็นว่าตามคำบรรยายฟ้องของโจทก์ประสงค์จะให้ลงโทษจำเลยเพียงกรรมเดียว แม้ทางพิจารณาจะได้ความว่าจำเลยทำผิดหลายกรรม ศาลจะลงโทษทุกกรรมเป็นกระทงความผิดไม่ได้ เพราะเกินคำฟ้อง พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๙๕ และ ๒๙๗ แต่ให้ลงโทษบทหนักตามมาตรา ๒๙๗ จำคุกจำเลย ๔ ปี ริบของกลาง
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า จำเลยมีความผิดฐานทำร้ายร่างกายนายหัดจนเป็นเหตุให้เกิดอันตรายแก่กายตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๙๕เพราะมีความผิดฐานพยายามฆ่านายเยือนตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๒๘๘ ประกอบด้วยมาตรา ๘๐ แล้ววินิจฉัยว่า เมื่อข้อเท็จจริงฟังเป็นยุติว่าการกระทำของจำเลยเป็นความผิดสองกรรมต่างกัน และตามคำบรรยายฟ้องของโจทก์ก็เห็นได้ว่าโจทก์ประสงค์ ให้ลงโทษจำเลยสองกรรม หาใช่ประสงค์ให้ลงโทษเพียงกรรมเดียวดังคำวินิจฉัยของศาลอุทธรณ์ไม่ เมื่อโจทก์ฎีกาขอให้ลงโทษตามฟ้องถือได้ว่า โจทก์ประสงค์ให้ศาลฎีกาลงโทษจำเลยทั้งสองกระทง ศาลฎีกาให้เรียงกระทงลงโทษจำเลยได้
ผลคำพิพากษา
พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๒๙๕ กระทงหนึ่ง จำคุก ๑ ปี และผิดตามมาตรา ๒๘๘ ประกอบด้วยมาตรา ๘๐ อีกกระทงหนึ่ง จำคุก ๑๐ ปี รวม ๒ กระทง เป็นจำคุก ๑๑ ปีนอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์
