คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่าโจทก์เช่าซื้อรถยนต์เก๋งคันหนึ่งจากบริษัทสยามกลการ จำกัด มาใช้เป็นรถยนต์แท็กซี่ให้จำเลยเช่าขับรับจ้างจำเลยเบียดบังยักยอกเอารถยนต์ที่เช่าไปเป็นของผู้อื่นโดยเจตนาทุจริตแล้วนำความเท็จแจ้งต่อพนักงานสอบสวนว่ารถยนต์ที่จำเลยเช่าจากโจทก์ถูกคนร้ายชิงไป โจทก์ได้รับความเสียหาย ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 137, 352จำเลยให้การต่อสู้ว่า จำเลยถูกคนร้ายชิงทรัพย์ และแจ้งความไว้ต่อพนักงานสอบสวนเป็นความจริงศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำเลยฐานยักยอกตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 352 จำคุก 9 เดือน และฐานแจ้งความเท็จตามมาตรา 137จำคุก 6 เดือน ลดโทษให้ตามมาตรา 78 หนึ่งในสาม คงจำคุกกระทงละ6 เดือน รวม 2 กระทงหนึ่งปีจำเลยอุทธรณ์ขอให้ยกฟ้องโจทก์ศาลอุทธรณ์เห็นว่า
โจทก์เป็นราษฎรไม่มีอำนาจฟ้องจำเลยในฐานแจ้งความเท็จพิพากษาแก้ ให้ยกฟ้องโจทก์ในความผิดฐานแจ้งความเท็จนอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นโจทก์ฎีกาว่า ในความผิดฐานแจ้งความเท็จ โจทก์เป็นผู้เสียหายมีอำนาจฟ้องจำเลยไม่ได้อุทธรณ์ว่าโจทก์ไม่ใช่ผู้เสียหาย ศาลอุทธรณ์จะยกข้อกฎหมายนี้ขึ้นอ้างเพื่อยกฟ้องโจทก์ไม่ได้ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงได้ความว่า จำเลยเช่ารถยนต์ซึ่งโจทก์เช่าซื้อมานั้นไปจากโจทก์เพื่อขับรับจ้าง ต่อมาจำเลยได้เบียดบังยักยอกเอารถยนต์คันนั้นไป แล้วจำเลยได้นำความเท็จไปแจ้งแก่พนักงานสอบสวนว่า มีชาย 2 คนจับจำเลยมัดไว้แล้วขับรถยนต์คันนั้นไป สารสำคัญที่โจทก์ฟ้องข้อนี้มีว่า จำเลยรู้ว่ามิได้มีคนร้ายชิงเอารถยนต์แท็กซี่ที่จำเลยขับไป แต่จำเลยนำความไปแจ้งแก่พนักงานสอบสวนว่ามีคนร้ายชิงเอารถยนต์แท็กซี่ที่จำเลยขับไป
เห็นว่าการที่จำเลยแจ้งความเท็จแก่พนักงานสอบสวนว่ามีการกระทำผิดอาญาเกิดขึ้นตามกรณีนี้ พนักงานสอบสวนผู้รับแจ้งเป็นผู้เสียหาย โจทก์มิใช่ผู้เสียหายโดยตรง ไม่มีอำนาจฟ้องจำเลย และอำนาจฟ้องเป็นข้อกฎหมายที่เกี่ยวกับความสงบเรียบร้อย แม้จำเลยจะมิได้ยกขึ้นอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ก็ยกขึ้นอ้างได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา 195 วรรคท้ายพิพากษายืน
