คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า นายประสิทธิ์ลูกจ้างของจำเลยขับรถยนต์ของจำเลยในทางการที่จ้างด้วยความประมาทชนกับรถยนต์ของทางราชการทหาร เป็นเหตุให้บุตรโจทก์บางคน ภริยาโจทก์บางคน และมารดาโจทก์บางคนได้รับอันตรายถึงแก่ความตาย และทำให้โจทก์บางคนได้รับอันตรายสาหัส ขอให้จำเลยทั้งสองใช้ค่าเสียหาย จำเลยทั้งสองขาดนัดยื่นคำให้การ
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้อง
โจทก์อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ที่ ๑ ที่ ๔ ที่ ๖ ที่ ๗ และที่ ๘ ฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คงมีปัญหาที่ต้องพิจารณาเฉพาะฎีกาของโจทก์ที่ ๑ ที่ ๔ ที่ ๖ ที่ ๗ และที่ ๘ เห็นว่า คดีนี้โจทก์แต่ละคนต่างใช้สิทธิเฉพาะตัวตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๕๕ แม้จะฟ้องรวมกันมาก็ต้องถือทุนทรัพย์ของโจทก์แต่ละคนแยกกันโดยปรากฏว่า โจทก์ที่ ๑ ที่ ๔ ที่ ๗ และที่ ๘ เรียกร้องให้จำเลยทั้งสองชดใช้ค่าเสียหายให้โจทก์แต่ละคนเป็นเงิน ๒๐,๐๐๐ บาท, ๒๐,๐๐๐ บาท, ๑๕,๐๐๐ บาท และ ๒๐,๐๐๐ บาท ตามลำดับ ค่าเสียหายที่โจทก์เรียกร้องมีจำนวนไม่เกินสองหมื่นบาท โจทก์ที่ ๑ ที่ ๔ ที่ ๗ และที่ ๘ จึงอุทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริงไม่ได้ ต้องห้ามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๒๒๔ ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง (ฉบับที่ ๖)
พ.ศ.๒๕๑๘ มาตรา ๓ อุทธรณ์ของโจทก์เหล่านี้ล้วนแต่เป็นปัญหาข้อเท็จจริงทั้งสิ้น ที่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยเป็นการไม่ชอบ และเมื่อเป็นอุทธรณ์ที่ต้องห้ามแล้ว ก็ไม่ถือว่าเป็นข้อที่ได้ยกขึ้นว่ากล่าวในศาลชั้นอุทธรณ์ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๒๔๙ ส่วนโจทก์ที่ ๖ เรียกร้องให้จำเลยทั้งสองชดใช้ค่าเสียหาย ๓๔,๐๐๐ บาท ค่าเสียหายที่เรียกร้องมีจำนวนไม่เกินห้าหมื่นบาท โจทก์ที่ ๖ จึงฎีกาปัญหาข้อเท็จจริงไม่ได้ ต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๒๔๘ ศาลฎีกาจึงไม่รับวินิจฉัยฎีกาของโจทก์ที่ ๑ ที่ ๔ ที่ ๖ ที่ ๗ และที่ ๘
ผลคำพิพากษา
พิพากษายกฎีกา
