คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า โจทก์ได้เอาประกันภัยรถยนต์ไว้กับจำเลย โดยจำเลยได้สัญญาคุ้มครองความรับผิดต่อบุคคลภายนอกเมื่อบาดเจ็บหรือมรณะและเพื่อความเสียหายต่อทรัพย์สิน ต่อมาลูกจ้างของโจทก์ขับรถคันดังกล่าวไปชนรถจักรยานยนต์ที่ อ. เป็นคนขับ ทำให้รถทั้ง 2 คันเสียหาย และอ. ขาขวาหัก โดยรถของโจทก์เป็นฝ่ายผิด ต้องเสียค่าซ่อมรถ ค่ารักษาพยาบาล อ. ค่าเบี้ยเลี้ยง และค่าเสื่อมความสามารถ รวม 29,500 บาทจำเลยเพิกเฉยไม่ยอมชดใช้ค่าเสียหายตามสัญญา ขอให้บังคับจำเลยใช้ค่าเสียหายจำนวนดังกล่าวพร้อมดอกเบี้ยแก่โจทก์จำเลยให้การว่า โจทก์ไปตกลงชดใช้ค่าเสียหายแก่บุคคลภายนอกโดยพลการและโจทก์ยังมิได้ชำระค่าเสียหายแก่บุคคลภายนอก จำเลยจึงไม่ต้องรับผิดศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยชำระเงิน 22,610 บาท
พร้อมดอกเบี้ยแก่โจทก์จำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า นอกจากค่าซ่อมรถจักรยานยนต์ของ อ.แล้วโจทก์ยังไม่ได้ชำระค่าเสียหายอื่น ๆ ให้ อ. โจทก์จึงยังไม่ได้รับช่วงสิทธิ พิพากษาแก้เป็นว่าให้ยกฟ้องโจทก์เฉพาะค่ารักษาพยาบาลค่าขาดรายได้ และค่าเสื่อมความสามารถของ อ. นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ปัญหาข้อกฎหมายชั้นฎีกาเพียงว่า โจทก์มีอำนาจฟ้องสำหรับค่าสินไหมทดแทนส่วนที่โจทก์ยังไม่ได้ชำระให้อ. หรือไม่ เห็นว่า
โจทก์ฟ้องเป็นเรื่องประกันภัยซึ่งโจทก์ฟ้องเรียกค่าสินไหมทดแทนตามสัญญากรมธรรม์ประกันภัย ในกรณีที่โจทก์ผู้เอาประกันภัยจะต้องรับผิดตามกฎหมายเพื่อความบาดเจ็บของบุคคลภายนอกเนื่องจากอุบัติเหตุอันเกิดจากการใช้รถยนต์ที่ประกันภัยไว้ ทั้งข้อเท็จจริงก็ฟังได้ว่า อ. บุคคลภายนอกได้รับความเสียหายที่เกิดจากลูกจ้างของโจทก์ละเมิดจริง โจทก์จึงมีสิทธิฟ้องเรียกเงินค่าสินไหมทดแทนในนามของโจทก์จากจำเลยผู้รับประกันภัยได้ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 887 ส่วนที่โจทก์จะได้ใช้ค่าสินไหมทดแทนให้แก่ อ. บุคคลภายนอกแล้วหรือไม่นั้น ไม่ใช่สาระสำคัญ เพราะกรณีไม่ใช่เป็นเรื่องรับช่วงสิทธิโจทก์จึงฟ้องเรียกเงินค่าสินไหมทดแทนส่วนที่ยังไม่ได้ชำระให้ อ. บุคคลภายนอกจากจำเลยได้พิพากษาแก้เป็นว่าให้บังคับคดีตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น
