คำฟ้องและคำให้การ
คดีสืบเนื่องมาจากโจทก์ฟ้องบังคับให้จำเลยทั้งสองชำระหนี้ และได้ทำสัญญาประนีประนอมยอมความกับจำเลยทั้งสอง โดยจำเลยทั้งสองยอมร่วมกันชำระหนี้ให้โจทก์จำนวน ๙๕๖,๙๑๑.๓๖ บาท พร้อมดอกเบี้ยตามที่กำหนดไว้ในสัญญายอม ศาลพิพากษาตามยอมแล้วจำเลยทั้งสองผิดนัด โจทก์จึงขอหมายตั้งเจ้าพนักงานบังคับคดีและนำยึดที่ดินสองแปลงของจำเลยทั้งสองออกขายทอดตลาด เจ้าพนักงานบังคับคดีได้ทำการขายทอดตลาด๔ ครั้ง ครั้งสุดท้ายโจทก์เข้าสู้ราคาสูงสุดเป็นเงิน ๑,๑๐๐,๐๐๐ บาท จำเลยที่ ๑ คัดค้านต่อเจ้าพนักงานบังคับคดีว่าราคาที่ได้ยังต่ำไปขอให้ขายใหม่ เจ้าพนักงานบังคับคดีรายงานต่อศาลเพื่อให้พิจารณาสั่งขายแก่ผู้สู้ราคาสูงสุด
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นมีคำสั่งอนุญาตให้ขายในวันที่ ๙ เมษายน ๒๕๓๔
จำเลยทั้งสองอุทธรณ์คำสั่งในวันที่ ๑๖ เมษายน ๒๕๓๔ ศาลอุทธรณ์ภาค ๑ พิพากษายกอุทธรณ์ของจำเลยทั้งสอง
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยทั้งสองฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า
ที่จำเลยทั้งสองฎีกาว่า จำเลยทั้งสองยื่นอุทธรณ์คำสั่งศาลชั้นต้นเพื่อให้ศาลสั่งขายทอดตลาดใหม่โดยอ้างว่าราคาที่ขายต่ำไป และจำเลยทั้งสองได้แถลงคัดค้านการขายไว้แล้ว กรณีมิใช่เป็นเรื่องคัดค้านว่า การขายทอดตลาดเป็นไปโดยมิชอบที่จะต้องยื่นคำร้องคัดค้านต่อศาลภายใน ๘ วัน นับแต่ทราบการฝ่าฝืนตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๒๙๖ วรรคสอง จำเลยทั้งสองจึงมีสิทธิอุทธรณ์ได้ ซึ่งศาลอุทธรณ์ชอบที่จะรับอุทธรณ์ของจำเลยทั้งสองไว้วินิจฉัยนั้น
พิเคราะห์แล้วเห็นว่า การที่จำเลยทั้งสองอุทธรณ์ขอให้ศาลสั่งขายทอดตลาดใหม่โดยอ้างว่าราคาที่ขายต่ำไปนั้น เท่ากับเป็นการกล่าวอ้างว่าเจ้าพนักงานบังคับคดีดำเนินการบังคับคดีโดยมิชอบอันเป็นการฝ่าฝืนต่อบทบัญญัติแห่งลักษณะว่าด้วยการบังคับคดีตามคำพิพากษาหรือคำสั่ง กรณีจำต้องบังคับตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา ๒๗ และ ๒๙๖ วรรคสองจำเลยทั้งสองต้องยื่นคำร้องคัดค้านต่อศาลชั้นต้นก่อนการบังคับคดีได้เสร็จลงแต่ต้องไม่ช้ากว่า ๘ วัน นับแต่ทราบการฝ่าฝืนนั้น เมื่อจำเลยทั้งสองเพียงแต่คัดค้านการขายทอดตลาดต่อเจ้าพนักงานบังคับคดี โดยมิได้ยื่นคำร้องคัดค้านต่อศาลชั้นต้นตามที่กฎหมายกำหนดไว้ จำเลยทั้งสองจะใช้สิทธิอุทธรณ์ฎีกาหาได้ไม่
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน.
