คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยใช้มีดปลายแหลมแทงทำร้ายผู้เสียหายโดยมีเจตนาฆ่า แต่ไม่บรรลุผลเพราะแพทย์รักษาไว้ทันท่วงที จึงเพียงแต่ได้รับอันตรายแก่กายถึงบาดเจ็บสาหัส จำเลยเคยต้องคำพิพากษาถึงที่สุดฐานลักทรัพย์ ถูกจำคุก 1 ปี อันอยู่ในลักษณะที่จะเพิ่มโทษได้ตามกฎหมาย ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288, 297, 80, 92กับริบมีดของกลาง
จำเลยให้การปฏิเสธว่า มีดของกลางมิใช่ของจำเลย จำเลยไม่มีเจตนาฆ่าผู้เสียหาย จำเลยกระทำไปเพื่อป้องกันชีวิตตามสมควรแก่เหตุข้อที่เคยต้องโทษและพ้นโทษนั้น รับว่าเป็นความจริง
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วฟังข้อเท็จจริงว่า จำเลยใช้มีดของกลางแทงผู้เสียหายโดยเจตนาฆ่า พิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288 ประกอบด้วยมาตรา 80 ให้จำคุกไว้ 10 ปี เพิ่มโทษฐานไม่เข็ดหลาบตามมาตรา 92 หนึ่งในสาม คงเป็นโทษจำคุก 13 ปี 4 เดือนกับริบมีดของกลาง
จำเลยอุทธรณ์ว่ามิได้กระทำผิด
ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า จำเลยใช้มีดของกลางแทงผู้เสียหายโดยไม่มีเจตนาฆ่า เพียงทำร้ายร่างกายบาดเจ็บสาหัส พิพากษาแก้เป็นว่ามีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 297 ลงโทษจำคุก 4 ปี เพิ่มโทษฐานไม่เข็ดหลาบตามมาตรา 92 หนึ่งในสาม จำคุก 5 ปี 4 เดือน นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกาขอให้ลงโทษตามฟ้อง
ศาลฎีกาเห็นว่า จำเลยใช้มีดของกลางแทงผู้เสียหายตามฟ้อง โดยจำเลยใช้มีดพกปลายแหลมมีใบมีดยาวเก้านิ้วฟุต ซึ่งวิญญูชนรู้ว่าหากใช้มีดนั้นแทงหน้าอกหรือกลางหลังอันเป็นอวัยวะสำคัญด้วยน้ำหนักมาก ก็มีผลให้ถึงตายได้ และบาดแผลตรงราวนม แม้ปรากฏว่าแผลไม่ถูกปอด แต่แพทย์ต้องเจาะเอาเลือกออกจากช่องปอดจำนวนถึงร้อยซีซี. หากเลือดท่วมหรือเต็มปอดจะถึงตาย แสดงว่าแพทย์ได้รักษาไว้ได้ทันท่วงทีพฤติการณ์ที่กล่าวมานี้มีเหตุผลชี้บ่งว่าจำเลยมีเจตนาฆ่าผู้เสียหายมิใช่เพียงเจตนาทำร้าย
ผลคำพิพากษา
พิพากษาแก้เป็นว่า ให้บังคับคดีตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น.
