คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องหาว่า จำเลยมีปืนยาว ๑ กระบอกไว้โดยมิได้รับอนุญาต ขอให้ลงโทษตาม พ.ร.บ.อาวุธปืน ๒๔๙๐ มาตรา ๗,๗๒
จำเลยให้การว่าปืนของกลางเป็นของบิดาจำเลย ได้รับอนุญาตให้มีชอบด้วยกฎหมาย บิดาจำเลยตายเมื่อเดือน ๗ พ.ศ.๒๔๗๗ ใบทะเบียนยังไมขาดอายุ จำเลยนำปืนมาขอรับอนุญาตมฤดก จึงถูกฟ้อง โจทก์แถลงว่าปืนของกลางมีใบอนุญาต มีชื่อนางผิดเป็นเจ้าของจริงแต่ที่ฟ้องก็เพื่อขอให้ลงโทษฐานมีปืนโดยมิได้รับอนุญาตโจทก์ จำเลยไม่สืบพะยาน ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้อง
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาได้วินิจฉัยโดยที่ประชุมใหญ่เห็นว่า กรณีเรื่องนี้เป็นเรื่องความผิดฐานรับมฤดกอาวุธปืน แล้วมิได้แจ้งความและขอรับอนุญาตต่อนายทะเบียนท้องที่ภายในกำหนด อันเป็นความผิดตามพ.ร.บ. อาวุธปืน ๒๔๗๗ มาตรา ๔๕,๕๘ แต่โจทก์มาเปลี่ยนความผิดเป็นว่า จำเลยมีอาวุธปืนโดยมิได้รับอนุญาตตาม พ.ร.บ.อาวุธปืน ๒๔๙๐ มาตรา ๖๔, ๘๓ ศาลก็ลงโทษจำเลยไม่ได้ เพราะความผิดสองฐานมีลักษณะต่างกันมาก
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
