คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๘, ๘๐
จำเลยให้การว่ากระทำเพื่อเป็นการป้องกันตนเองโดยชอบด้วยกฎหมาย
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๘,๘๐
จำเลยอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๙๗
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า จำเลยและผู้เสียหายไม่มีสาเหตุโกรธเคืองกันมาก่อน ไม่มีมูลเหตุจูงใจให้จำเลยคิดฆ่าผู้เสียหาย ที่จำเลยแทงทำร้ายผู้เสียหายก็เนื่องจากต่างดื่มเหล้ามึนเมาแล้วเกิดปากเสียงทะเลาะกัน จำเลยจึงแทงผู้เสียหายด้วยความโมโหผู้เสียหายได้รับบาดเจ็บที่บริเวณท้องมีแผ่นไขมันในช่องท้องโผล่ออกมา มีบาดแผลทะลุลำไส้ใหญ่ ไม่ปรากฏว่าบาดแผลมีความกว้างยาวเท่าใดและลำไส้มิได้ไหลออกมาจากบาดแผล การที่จำเลยแทงเพียงครั้งเดียวก็วิ่งหลบหนีไปโดยมิได้แสดงความอาฆาตมาดร้ายผู้เสียหายแต่ประการใด จึงฟังไม่ได้ว่าจำเลยมีเจตนาฆ่าผู้เสียหาย จำเลยและผู้เสียหายโต้เถียงกันก่อนเกิดเหตุ การที่จำเลยแทงผู้เสียหายเกิดจากทั้งสองฝ่ายสมัครใจวิวาทกัน มิใช่ผู้เสียหายประทุษร้ายจำเลยฝ่ายเดียว อันเป็นเหตุให้จำเลยมีสิทธิป้องกันตัวได้ จำเลยจึงอ้างว่าเป็นการป้องกันไม่ได้
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน.
