คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขอให้ขับไล่จำเลยออกจากที่ดินพิพาท โดยอ้างว่าเป็นของบิดามารดาโจทก์แล้วตกทอดเป็นมรดกตกแก่โจทก์จำเลยบุกรุก ศาลชั้นต้นฟังข้อเท็จจริงว่า มรดกรายนี้ได้มีการแบ่งกันในระหว่างทายาทรวมทั้งโจทก์ด้วย ในปีเดียวกับที่โจทก์ฟ้องคดี เฉพาะนาพิพาทตกได้แก่จำเลยครอบครองมาโดยชอบแล้วสำหรับโจทก์ได้รับส่วนแบ่งนาแปลงอื่นไปแล้วโจทก์ไม่มีสิทธิอันใดในที่พิพาท จึงพิพากษายกฟ้อง
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกาว่า การแบ่งมรดกมิได้ทำเป็นหนังสือตามที่บัญญัติไว้ใน ป.ม.แพ่งฯมาตรา ๑๗๕๐ วรรคหลัง ต้องเป็นโมฆะ
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่าตามมาตรา ๑๗๕๐ วรรคแรกมีว่า "การแบ่งปันทรัพย์มรดกนั้น อาจทำได้โดยทายาทต่างเข้าครอบครองทรัพย์สินเป็นส่วนสัด" นายรายนี้ได้แบ่งกันเป็นส่วนสัดและเข้าครอบครองแล้ว เป็นกิจปฏิบัติอันถูกต้องตามกฎหมายโจทก์อ้างวรรคหลังมาตรา ๑๗๕๐ ไม่ตรงกับรูปคดี จึงฟังไม่ขึ้น
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
