คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยพรากผู้เสียหายอายุ 14 ปีไปเสียจากบิดามารดาและผู้ปกครองเพื่อการอนาจาร โดยผู้เสียหายไม่เต็มใจไปด้วยขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 318จำเลยให้การรับสารภาพมารดาผู้เสียหายและผู้เสียหายแถลงต่อศาลชั้นต้นว่า ผู้เสียหายขอไปกรุงเทพฯ กับบุตรสาวจำเลยเอง โดยบุตรสาวจำเลยและจำเลยไม่ได้ชวนไป ที่ไปด้วยก็เพื่อไปหางานทำไปถึงกรุงเทพ จำเลยก็หางานให้ผู้เสียหายทำ จำเลยเป็นพี่ชายมารดาผู้เสียหาย ที่ไปแจ้งความคดีนี้ เพราะทะเลาะกันกลัวว่าจำเลยจะทำร้าย ขณะนี้ไม่ติดใจให้จำเลยต้องรับโทษศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 318 ให้จำคุกหนึ่งปี ปรับ 2,000 บาท จำเลยรับสารภาพลดโทษให้กึ่งหนึ่งตามมาตรา 78 คงจำคุก 6 เดือน และปรับ 1,000 บาท
โทษจำคุกให้รอไว้ 2 ปี ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 56 โทษปรับจำเลยต้องขังพอแก่โทษแล้วให้ปล่อยตัวไปโจทก์อุทธรณ์ขอให้ลงโทษจำเลยหนักขึ้นและไม่รอการลงโทษศาลอุทธรณ์พิจารณาแล้วเห็นว่า ตามคำแถลงของมารดาผู้เสียหายและตัวผู้เสียหายนั้น โจทก์มิได้คัดค้านและขอสืบพยานอย่างใด ข้อเท็จจริงฟังได้ตามที่ผู้เสียหายแถลงว่า ผู้เสียหายไม่ได้ถูกจำเลยพรากไปดังฟ้องจำเลยไม่ได้กระทำผิด ลงโทษจำเลยไม่ได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา 185 พิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา 176 ที่แก้ไขใหม่ที่ว่า เมื่อจำเลยรับสารภาพตามฟ้อง ให้ศาลพิพากษาได้นั้น มิได้หมายความว่า เมื่อจำเลยรับสารภาพแล้วจะต้องพิพากษาลงโทษจำเลยเสมอไป
เมื่อศาลเห็นว่าจำเลยมิได้กระทำผิด ศาลย่อมพิพากษายกฟ้องได้โดยอาศัยอำนาจตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 185คดีนี้ได้ความชัดจากมารดาผู้เสียหายและผู้เสียหายว่าผู้เสียหายขอไปกรุงเทพกับบุตรสาวจำเลยโดยบุตรสาวจำเลยมิได้ชวนไป ที่ไปด้วยก็เพื่อไปหางานทำโจทก์มิได้คัดค้านและขอสืบพยานอย่างใด ข้อเท็จจริงจึงปรากฏแก่ศาลฟังได้ว่าผู้เสียหายได้ตามบุตรสาวจำเลยไปกรุงเทพ โดยได้รับอนุญาตแล้ว เมื่อถึงกรุงเทพจำเลยรับตัวผู้เสียหายไปเป็นลูกจ้างร้านขายก๋วยเตี๋ยว การกระทำของจำเลยไม่เป็นการพรากผู้เสียหายตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 318ประกาศคณะปฏิวัติ ฉบับที่ 11 ลงวันที่ 21 พฤศจิกายน 2514 ข้อ 12 แม้จำเลยรับสารภาพก็ลงโทษจำเลยไม่ได้พิพากษายืน
