คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขอให้ขับไล่จำเลยออกจากห้องเช่าของโจทก์ โดยจำเลยผิดนัดไม่ชำระค่าเช่า และโจทก์ได้บอกเลิกการเช่ากับจำเลยแล้วจำเลยต่อสู้ว่าโจทก์ฟ้องซ้ำ จำเลยเช่าอยู่อาศัย โจทก์ไม่ไปเก็บค่าเช่าเองจำเลยมิได้ผิดนัดไม่ชำระค่าเช่าศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่า ฟ้องโจทก์ไม่เป็นฟ้องซ้ำการเช่าเป็นการเช่าสามัญ ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ลักษณะเช่าทรัพย์ เมื่อจำเลยรับว่าได้รับการบอกเลิกการเช่าห้องพิพาทจากโจทก์แล้ว จำเลยก็ต้องออกจากห้องพิพาทจำเลยอุทธรณ์ว่าจำเลยได้ยกความคุ้มครองตามพระราชบัญญัติควบคุมการเช่าเคหะและที่ดิน พ.ศ. 2504 ขึ้นต่อสู้แล้ว และพระราชบัญญัตินี้เป็นกฎหมายที่เกี่ยวด้วยความสงบเรียบร้อยของประชาชนศาลมีอำนาจยกขึ้นปรับคดีได้
แม้คู่ความจะไม่ได้โต้เถียงกันศาลอุทธรณ์พิจารณาแล้วเห็นว่า จำเลยมิได้อ้างกฎหมายที่ให้สิทธิพิเศษเพื่อคุ้มครองแก่ผู้เช่าไว้ในคำให้การโดยชัดแจ้ง จึงไม่มีประเด็นที่ศาลจะหยิบยกขึ้นวินิจฉัยพิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาเห็นว่าจำเลยมิได้อ้างความคุ้มครองตามพระราชบัญญัติควบคุมการเช่าเคหะและที่ดิน พ.ศ. 2504 ขึ้นเป็นข้อต่อสู้ การเช่าทรัพย์ไม่ว่าจะใช้ทรัพย์สินนั้นเพื่ออยู่อาศัยหรือเพื่อทำการค้าโดยปกติยอมอยู่ในบังคับแห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ลักษณะเช่าทรัพย์ หากจำเลยจะอ้างความคุ้มครองตามกฎหมายพิเศษอย่างใดจำเลยก็ต้องยกขึ้นสู้คดี เพราะประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 177 บัญญัติให้จำเลยแสดงโดยชัดแจ้งในคำให้การว่าจำเลยยอมรับหรือปฏิเสธข้ออ้างของโจทก์ทั้งสิ้นหรือแต่บางส่วน
รวมทั้งเหตุแห่งการนั้น เมื่อจำเลยมิได้อ้าง ก็ต้องวินิจฉัยคดีตามกฎหมายสามัญ เพราะสิทธิหรือความคุ้มครองตามกฎหมายอื่นนั้น จำเลยมิได้ยกขึ้นต่อสู้ให้เป็นประเด็นไว้ ข้อที่ว่าศาลมีอำนาจยกพระราชบัญญัติควบคุมการเช่าเคหะและที่ดินฯ ขึ้นปรับคดีได้เอง เพราะเป็นกฎหมายเกี่ยวด้วยความสงบเรียบร้อยฯ นั้น พระราชบัญญัตินี้มิใช่มีกรณีเกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยของประชาชนไปเสียทั้งหมด การที่ผู้เช่ายินยอมเลิกใช้ทรัพย์สินที่เช่าหรือไม่อ้างเอาประโยชน์จากพระราชบัญญัตินี้ ก็หาเกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยของประชาชนแต่อย่างใดไม่พิพากษายืน ยกฎีกาจำเลย
