คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่าเมื่อแรม ๑ ค่ำ เดือน ๕ ตรงกับวันที่ ๒๓ เมษายน พ.ศ.๒๔๘๓ เวลากลางวันจำเลยได้สมคบกันถืออาวุธบุกรุกนำหลักเข้าไปปักในเขตต์บ้านโจทก์ ขอให้ลงโทษตามกฎหมายอาญามาตรา ๓๒๗,๓๒๘ ศาลขั้นต้นเห้นว่าจำเลยทำตามคำสั่งนายอำเภอย่อมได้รับยกเว้นโทษตามกฎหมายอาญามาตรา ๕๒ พิพากษายกฟ้อง
คำพิพากษาศาลล่าง
โจทก์อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์เห็นว่าโจทก์ฟ้องว่าจำเลยทำผิดฐานบุกรุกในแรม ๑ ค่ำ เดือน ๕ ตรงกับวันที่ ๒๓ เมษายน พ.ศ.๒๔๘๓ แต่ทางพิจารณาปรากฏว่าต่อมาจากวันที่กล่าวแล้วตั้งหลายวัน จำเลยจึงได้เข้าไปปักหลักในที่โจทก์ ข้อเท็จจริงตามทางพิจารณาต่างกับฟ้องจึงพิพากษายืนตามศาลชั้นต้นที่ให้ยกฟ้องโจทก์
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่าวันที่จำเลยทำผิดนี้เป้นข้อเท็จจริงอันสำคัญเมื่อต่างกับฟ้องดจทก์ตามที่บัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา ๑๙๒ วรรค ๒
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์
