คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องหาว่า เมื่อคืนวันที่ 3 เมษายน 2491 จำเลยได้ลักทรัพย์ของนางสาคร และนายจำปาไป ขอให้ลงโทษตามกฎหมายลักษณะอาญา มาตรา 296 จำเลยปฏิเสธ นายจำปาขอเป็นโจทก์ร่วม ศาลอนุญาต
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้ว เห็นว่า ข้อเท็จจริงทางพิจารณาต่างกับฟ้อง พิพากษายกฟ้อง โดยไม่ได้อาศัยข้อเท็จจริง
ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ศาลชั้นต้นชี้ขาดข้อเท็จจริง แล้วพิพากษาใหม่จำเลยฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า พยานโจทก์ทุกคนเบิกความว่า เกิดเหตุคืนวันแรม 9 ค่ำ เดือน 4 เวลาประมาณ 5 นาฬิกาและนายเถาพยานโจทก์เบิกความต่อไปว่า รุ่งจากคืนเกิดเหตุเป็นวันแรม 10 ค่ำ ซึ่งตรงกับวันที่ 3 เมษายน และท้ายฟ้องโจทก์กล่าวว่า จำเลยกระทำผิดในตอนกลางคืนตอนต้นของวันที่ 3 เมษายน ซึ่งนับจากเวลา 00.00 นาฬิกามาจนเวลารุ่งเช้า เพราะเวลานั้นเป็นเวลากลางคืนตามกฎหมาย ฉะนั้นตามที่โจทก์หาว่าจำเลยทำผิดในวันที่ 3 เมษายน 2491 เวลากลางคืนนั้นหาแตกต่างกับคำพยานไม่พิพากษายืน
